RONDJE NOORDZEE |
 |
RONDJE NOORDZEE |
|
St. Columba, 2008
Een nieuwe uitdaging.
Dit jaar fietsen we weer in Engeland en Schotland. We "doen" de St. Columba route van de Fietskaart Informatie Stichting.
Er zijn slechts twee verschillen met voorgaande jaren. We hebben een GPS-apparaat mee en Dagmar is bij vertrek 21 weken en 5 dagen zwanger.
Spannend dus.
De tocht is een beetje anders gegaan dan gepland en na drie weken waren we vele ervaringen rijker weer thuis.
Purmerend - IJmuiden
5 juli 2008
38,21 km (gem. 17,1 km/h)
Nadat we de laatste dingetjes hebben op de fietsen hebben geladen, rijden we rond 11:00 uur thuis weg. We rijden nog even door het stadje om de laatste boodschapjes te doen, en na koffie met (het is tenslotte vakantie) in het zonnetje, rijden we om 12:00 uur Purmerend uit.
Het is heerlijk weer, je zou het zelfs warm kunnen noemen. Er staat wel wat wind, die we tegen hebben.
In Zaandam is de brug bij de Zaanse Schans nog steeds niet begaaanbaar, we moeten met het pondje de Zaan oversteken.
We rijden op ons gemak door naar pont Buitenhuis, hier maken we de traditionele op-de-pont-foto.
Aan de overkant van het water lunchen we met een ordinair patatje met bij Cafetaria Visser.
Geen aanrader, de patatten zien bleek en er zit een vreemd smaakje aan.
Als we hier wegrijden spettert het een beetje.
Vanaf de pont hebben we de wind in de rug naar IJmuiden, dat rijdt dus lekker door.
In IJmuiden doen we wat boodschappen, we halen broodjes en drinken voor op de boot en wat krentenbollen voor morgenochtend om te ontbijten.
Omdat we goed op tijd zijn gaan we nog even bij De Kop van de Haven zitten (geheel rookvrij, ook het terras buiten). Vanaf ons plekje kunnen we de boot (Princess of Norway) in de gaten houden.
We eten een broodje vis (vroeg diner?) en als er beweging in de rij wachtende auto's komt, gaan wij ook in de rij staan om in te schepen.
Het is nu weer zachtjes gaan regenen, de verkeersregelaar heeft een beetje medelijde met ons en laat ons voor de auto's inchecken.
We sluiten aan bij de rij wachtende fietsers en motoren en na vijf minuten kunnen we de boot op.
De ruimte waar we de fietsen moeten parkeren is bedroevend slecht.
Er staat een nietje waar we allemaal onze fiets tegenaan moeten zetten. Alles tegen elkaar aan.
We nemen de tassen die we nodig denken te hebben mee en gaan op zoek naar onze hut.
De hut is een enorme meevaller. We hadden verwacht net als voorgaande keren ergens onder in het schip in een klein hutje terecht te komen, met gedeelde douches en toilet in de gang.
In werkelijkheid blijken we een hut(je) te hebben met twee bedden, een bankje, een bureautje, douche en toilet. Er liggen zelfs handdoeken, kunnen we die van ons nog een dagje droog houden.
Na een snelle douche lopen we de bar in waar we Babs en René Visser, een collega van Frank, tegenkomen.
Na even bijgepraat te hebben, gaan we, als de boot vertrekt, buiten kijken.
Het regent ondertussen overtuigend, maar daar hebben we geen last meer van.
We werken het reisverslag bij en bestuderen de route voor morgen.
Ondertussen eten we de eerder gekochte broodjes.
Na een rondje over de boot en nog een drankje kruipen we de hut in.
-------------------------
Newcastle - Hexham
6 juli 2008
69 km (gem. 14,4 km/h)
Hoewel de boot pas om 9:00 uur shipstime in Newcastle aan zal komen, worden we al om half zeven door het intercomsysteem wakker gebrult.
Ze zullen wel gedacht hebben, dat mensen die slapen geen geld uitgeven aan ontbijt of in de scheepswinkel.
Na een krentenbol en een snelle douche gaan we voor een kopje koffie en nog een broodje in het restaurant eten.
In dit deel van het schip is draadloos netwerk aanwezig, dus we kunnen ook mooi onze mail nog ff checken. We trekken bekijks met onze kleine Asus eee pc.
Na het inpakken van de tassen en het buiten kijken, is het tijd om naar het dek te gaan waar de fietsen staan. Ze hebben de overtocht gelukkig goed doorstaan.
Het wachten tot we de boot afmogen met de fiets is een terugkerende ergenis. Als er een gat in de stroom auto's valt, duiken we er op eigen initiatief tussen, met als gevolg dat we redelijk vooraan bij de douane staan, en deze formaliteiten snel afgehandeld zijn.
We zijn nu echt op weg.
We willen braaf de route volgens het routeboekje volgen, met als gevolg dat we in de stad enorm moeten zoeken. Bij het station stoppen we even om een ontbijtje te scoren.
We krijgen het idee hier niet echt gewenst te zijn, we zullen meer dan een half uur moeten wachten op ons ontbijt. We besluiten elders een broodje te halen.
De small tea die daarbij geserveerd wordt blijkt een beker van een halve liter te zijn, weer even wennen hoor, dat theedrinkende volk.
Weer terug op de fiets hebben we zoals gewoonlijk moeite om de grote stad uit te komen, maar eenmaal in de goede richting gaat het redelijk voorspoedig, hoewel het veel tijd kost.
Als we buiten de stad eenmaal langs de Tyne rijden gaat het echt goed.
Het is een beetje druilerig weer, af en toe een buitje, maar niet genoeg om een jas aan te trekken. Het is niet koud.
Als we door Corbridge rijden begint het hard te regenen. Komt goed uit, want dan hebben we een mooi excuus om een kopje thee (met aardbeiengebakje) te nemen.
In Hexham doen we wat boodschappen, en via de Tourist Information vinden we een camping.
Causey Hill Caravan and Campsite blijkt bovenop een heuvel te liggen, een hele klim zo voor de eerste dag.
Er staan twee Nederlandse stellen op deze camping, waarvan één stel ook vandaag met de boot is aangekomen. Zij rijden op "gewone" stadsfietsen met zeven versnellingen. Behoorlijke uitdaging met de heuveltjes hier.
Als we de tent opzetten begint het weer te regenen, maar het wordt gelukkig snel weer droog. Het is wel koud.
Frank drinkt Tetley's Original Bitter en vanwege de regen eten we de Oriental Nasi in de tent.
Na het eten kruipen we de slaapzak in.
-------------------------
Hexam - Walton
7 juli 2008
62,97 km (gem 14,2 km/h)
Het heeft de hele nacht geregend. Als we opstaan is het bijna droog.
We pakken in en even over negen rijden we weg.
We beginnen vandaag na een afdaling, die lang zo intens niet is als de klim gisteren, bij Tesco in Hexham, waar we voor 5,13 pond ontbijten.
Na een touristisch rondje door Hexham gaan we van start.
Het is een beetje druilerig weer, maar we trekken geen jassen aan.
We rijden vandaag voor een groot deel evenwijdig aan Hadrian's Wall, door een groene agrarische omgeving. De route gaat erg op en neer. Frank geniet ervan dat hij nu ook eens een hele dag voorop kan rijden in de klimmetjes.
Bij Vindolanda (Romeinse opgraving + museum) stoppen we even om te kijken.
De expositie is erg Brits: Zet alles wat je uit de grond gehaald hebt maar in een oude vitrinekast en zet erbij wat het is. Geen context of verdere uitleg.
Gelukkig is er, ook lekker Brits, bij dit museum een tearoom waar we wat kunnen drinken en scones kunnen eten.
Na ook even over het terrein van de opgraving te hebben gelopen (koud) stappen we weer op de fiets.
Via de B6318 (Romeinse verbindingsweg) komen we in Greenhead, waar het Roman Army Museum is gehuisvest.
Hier is de uitleg die in het andere museum ontbrak, ook draait hier een mooie film over de geschiedenis van de omgeving.
Het is ondertussen drie uur, tijd voor de lunch bij de museumshop. Thee en sandwiches.
Hoewel we natuurlijk erg cultureel bezig zijn geweest vandaag, schiet het fietsen niet echt op.
We hebben gepland te overnachten in een farm bunkhouse (een ruimte met een aantal stapelbedden, vooral langs de wandelroute van Hadrian's Wall zie je deze accomodatie veel) in Banks, maar daar aangekomen, zit dit vol.
We worden doorverwezen naar een bunkhouse in Walton, een stukje verderop van de route af.
We moeten behoorlijk zoeken, maar na wat rondvragen, komen we op de juiste plek aan. Sandysike Bunk House, een geweldige accommodatie.
In het bunkhouse zitten een aantal wandelaars, omdat het weer erg mooi geworden is, kiezen wij ervoor onze eigen tent in de tuin van de boerderij op te zetten. We maken wel gebruik van de keuken en sanitair van het bunkhouse. (£22,00 incl. cooked breakfast)
De plek die we toegewezen krijgen is fantastisch. Uitzicht over de heuvels, geen huis te zien.
Omdat de nabij gelegen pub gesloten is vandaag, brengt de eigenaar de wandelaars even met de auto naar Brampton.
We hebben al wat boodschappen gedaan bij een postkantoortje in Gilsland, maar we maken van de gelegenheid gebruik door toch mee te gaan zodat Frank nog een biertje kan scoren en we een toetje kunnen halen.
We eten pasta, Frank drinkt hierbij John Smith's extra smooth.
Na het eten kruipen we de tent in.
-------------------------
Walton - Marthrown of Marble
8 juli 2008
90,84 km (gem 16,3 km/h)
Het heeft weer de hele nacht geregend.
Om half negen hebben we de spullen ingepakt en worden we door Margaret Sutcliffe binnengeroepen om te komen ontbijten.
Dat doen we samen met twee wandelaars in een mooie kamer, helemaal behangen met schilderijen, foto's en ander erfgoed.
Om 9:30 uur zijn we weer onderweg.
Het weer is aardig vandaag. We rijden ook lekker door.
Vlak voor Longtown begint het te druppelen, we duiken een tuincentrum in om hier koffie te drinken.
Als we buiten komen is het weer droog.
Vanuit Longtown is het nog maar een klein stukje naar Gretna Green.
Hier steken we de grens over.
We kijken even bij de huwelijkssmidse, maar eigenlijk is het een grote toeristische trekpleister en willen wij zo snel mogelijk doorrijden.
We rijden voorspoedig door naar Annan, waar we boodschappen doen en lunchen.
Het is ondertussen lekker weer geworden.
Via de B724 rijden we richting Dumfries.
Bij Ruthwell stoppen we even bij de kerk om het beroemde kruis te bekijken. Een stok oude mevrouw komt ons al tegemoet om te zeggen dat de deur van de kerk open is en we zo naar binnen kunnen.
Vlak voor Dumfries komt de B724 die wij volgen uit op de A75.
We vragen wat rond of er een rustigere weg is die naar Dumfries leidt, maar ons wordt verzekerd dat het echt maar een heel klein stukje over deze drukke weg is. We gokken het er dus maar op.
In een stevig tempo rijden we over de vierbaansweg. Het gaat prima.
De route door Dumfries naar de A710 waar de camping aan moet liggen, vinden we snel.
De beschrijving naar de camping is niet zo heel duidelijk, maar na wat vragen blijken we op de goede weg te zitten.
Na een hele lange klim over een ongeplaveide bosweg blijkt er boven werkelijk een camping te zijn, hoewel dit nergens staat aangegeven.
Ook hier is de bunkhouse volgeboekt en de tipi die op de website aanbevolen staat lekt tijdens regenachtig weer.
In het Celtic roundhouse zijn we plekken beschikbaar, maar als we dit bekijken blijkt het wel heel donker en rokerig te zijn.
We kiezen er wederom voor om voor £10,00 ons eigen tentje op te zetten.
Het toilet op deze camping bestaat uit een zelfconmposterend gat in de grond, met een waxinelichtje ernaast voor als het donker is.
De douche zou warm en koud en warm stromend water hebben, maar de geiser is nergens op aangesloten, dus stroomt er alleen maar zeer koud water.
Voor drinkwater moeten we verder lopen, we gebruiken dus het water uit onze bidons om te koken.
We zitten midden in het bos, de eekhoorntjes vliegen rond de tent en om het hardst de bomen in.
Nadat we de tent en het zeil wat hebben laten drogen (en wij zelf even bijgekomen zijn van de klim) staat 'ie binnen de kortste keren op.
We smeren ons hier voor de eerste keer in met DEET tegen de vliegjes.
We eten aardappelpuree-doperwtjes-uitgebakkenspek-stampot met een snufje peper en zout.
Frank drinkt hierbij Tennent Special Ale, Dagmar Diet Pepsi van een goed jaar.
-------------------------
Marthrow of Mable - Parton
9 juli 2008
47,46 km (gem. 15,8 km/h)
Als we opstaan is de tent vrijwel droog.
Na het ontbijt beginnen we de dag met een afdaling.
Halverwege de afdaling drinken we koffie bij een hotel, misschien iets te chique voor ons, maar de ober verblikt of verbloost niet als hij ons ziet.
We dalen verder af en rijden terug naar Islesteps.
Volgens de kaart is er een zijweg die ons naar de A711, en zo verder naar de route zou moeten leiden.
Na even rondvragen vinden we de shortcut.
Volgens een mevrouw een "bumpy ride" en hier heeft ze zeker gelijk in.
Het is meer een spoor, overwoekerd met onkruid.
We komen echter wel op de weg naar Cargenbridge uit, en dat was de bedoeling.
Het stuk tot Lochfoot moeten we erg klimmen, daarna voor ons gevoel minder.
In Haug of Urr drinken we bij het postkantoor koffie en doen ons tegoed aan gingerbread scones en potato cake, een soort pannekoekjes.
Na deze stop rijden we door naar Castle Douglas.
Hier doen we boodschappen bij Tesco.
Bij de Tourist Information laten we ons voorlichten hoe nu verder.
Het blijkt onduidelijk of de camping in Auchinleck er nog steeds is.
Vorig jaar zijn er problemen geweest met de bosbouwers die daar in het gebied bezig waren en mocht de camping niet open.
We besluiten er een korte dag van te maken en aan de andere kant van de Loch (Loch Ken) naar de camping van Parton te gaan.
Morgen zullen we dan via New Galloway en de A712 de route weer oppakken.
Loch Ken Holiday Centre (£11,00) heeft een heel groot tent veld, waar je ook na sluitingstijd je tent nog op kunt zetten.
Er is een winkeltje waar koude drankjes verkocht worden en er is de mogelijkheid te wassen een te drogen.
Omdat we vroeg op de camping zijn (14:30 uur) doen wij hier een wasje.
Hebben we dat vast gehad en is alles weer lekker schoon.
Hierna zitten we lekker met ons drankje voor de tent, af en toe zelfs in de zon.
De route vanuit Castle Douglas naar Parton was prachtig.
Mooi uitzicht over de Loch, zo nu en dan leuke doorkijkjes.
Als het koud wordt kruipen we in de tent, later in de middag begint het te regenen.
We eten Spinach & Ricotta Tortelloni en Frank drinkt hierbij Deuchars Ipa.
Na het eten kruipen we in de slaapzak, boek lezen.
-------------------------
Parton - Bladnoch
10 juli 2008
57,69 km (gem 17,7 km/h)
Afgelopen nacht hebben we de regen weer behoorlijk op de tent horen slaan, ook heeft het hard gewaaid.
Als we de tent uitkruipen regent het nog maar zachtjes.
Na het ontbijt rijden we verder over de A713.
Na 10 kilometer drinken we in New Galloway koffie.
We rijden verder door een mystiek landschap, door alle mist die om de bergtoppen heen hangt.
In dit gebied is de Red Kite uitgezet en hij schijnt het goed te doen.
De weg is goed, weinig gaten en kuilen.
Het is alleen jammer dat we een hele harde regenbui op ons hoofd krijgen en er nergens gelegenheid is te schuilen.
De Red Kites houden van mooi weer (wij ook hoor) en laten zich in de regen dus niet zien.
Bij het Deer museum in het Clatteringshaws Visitors Centre stoppen we om even uit de regen te zijn en om door te warmen met een kopje thee.
We eten er een stukje carrot cake bij (worteltjestaart, lekker hè...)
Als we verder gaan blijft het miezerig weer.
We zijn bijna opgedroogd als er weer een plensbui op ons neervalt.
In Newton Stewart gaan we naar de Tourist Information om te informeren naar een mogelijkheid tot overnachten in een hotel, i.p.v. op de geplande camping van Bladnoch distillery.
Het blijkt dat tegenover de distilleerderij een pub zit die ook overnachtingen doet.
Komt mooi uit, kunnen wij en onze kleren lekker opdrogen.
We lunchen in een christelijke boekwinkel, met een stuk bacon/tomato/cheese quiche.
Errug lekker.
Na een paar kilometer doorfietsen komen we aan in Bladnoch.
Het disteleerproces ligt vanwege de zomer even stil, we ruiken dus niets als we in de buurt zijn, maar als we dichtbij zijn zien we de karakteristieke schoorsteen en weten we dat we goed zijn.
We checken eerst in bij de The Bladnoch Inn, waar we onze fietsen binnen kunnen zetten.
We douchen met veel warm water, trekken droge kleren aan en steken de weg over en melden ons aan voor de tour.
De Bladnoch distillery is een beetje een oud en simpel, maar toch leuk.
De whisky kan Frank niet echt bekoren, te scherp.
Na de tour installeren we ons in de pub. Frank drinkt Belhaven Best, Dagmar Fanta.
We werken het reisverslag bij en lezen wat.
's Avonds eten we lasagne in de pub en na het eten genieten van nog een keer een warme douche, de tv en de echte bedden in ons kamertje.
-------------------------
Bladnoch - Kilkerran
11 juli 2008
83,06 km (gem 15,0 km/h)
We slapen lekker in een echt bed en kunnen ons afdrogen met echte handoeken.
We ontbijten zeer uitgebreid met een cornflakes, koffie, thee, orange juice, toast en een cooked breakfast.
Als we wegrijden is het droog, maar zwaar bewolkt.
In Newton Stewart doen we boodschappen en drinken we thee bij de christelijke boekwinkel, waar we herkend worden.
We rijden Newton Stewart uit en komen langs de jeugdherberg in Minnigaff.
Vanaf hier voert de route ons over een uitgestorven bosweg. Het uitzicht hier is prachtig.
Frank ziet zelfs een hert
Uiteraard begint het te regenen.
Af en toe iets minder hard.
Na een uurtje komen we aan bij Glentrool. Hier schuilen we even bij het Glen Trool Visitors Centre.
Dit is een mooie gelegenheid om even door te warmen bij een kopje thee.... (nou ja, koffie en een warme chocolademelk, we worden wel errug wee van al die thee...)
Met dit weer verbranden we veel energie (toch?), die vullen we aan met Walnut&Coffee Sponge.
Erg lekker.
Na Glentrool Village gaat de weg omhoog. Het is droog geworden, dat rijdt een stuk lekkerder.
We rijden door heuvelachtig gebied, waar heftig in het bos wordt gewerkt, er wordt veel gekapt.
Aan het eind van de klim stoppen we voor een late lunch. Hierna zijn we klaar voor de afdaling.
Na de afdaling volgen er uiteraard weer enkele heftige klimmetjes, ook hebben we de hele dag al wind tegen.
Tijdens een van de klimmetjes ontmoeten we een Nederlands fietsstel waar we even mee praten.
In Newton Stewart hadden we voor vertrek bij de Tourist Information geïnformeerd naar overnachtingsmogelijkeden in Maybole.
Volgens het mannetje daar zijn er hotels, dit blijkt in de praktijk tegen te vallen.
Het enige dat er is, is een opvang voor daklozen, daar stinkt het en ziet het er niet fris uit.
Hier willen we dus niet overnachten.
We keren dus om en rijden Maybole weer uit.
Tien kilometer terug naar de camping die daar stond aangegeven.
We komen terecht op The Walled Garden Caravan and Camping Park (£10,00), een pachtige camping.
Het weer is 's middags een stuk beter geworden. We kunnen heerlijk op het bankje bij de tent in de zon zitten. En ook de tent en de matjes kunnen lekker even drogen.
In de rec room kook Frank spagetti bolognese, die we opeten aan een tafel en gezeten op stoelen. Frank drinkt hierbij een Tennents.
Na het eten doen we een rondje over de camping.
Het is later op de avond nog steeds mooi weer, maar wel koud.
-------------------------
Kilkerran - Lamlash
12 juli 2008
77,29 km (gem 15,6 km/h)
Het is de hele nacht droog gebleven. Als we wakker worden is de lucht hier en daar zelfs blauw. Er is wel veel wind.
Omdat het inpakken met mooi weer veel sneller gaat, zitten we voor negenen al op de fiets.
Er staat nog steeds veel wind, maar er is ook een zonnetje te zien.
Omdat we de route naar Maybole niet voor de derde keer af willen leggen rijden we deze keer een beetje anders.
Na 15 kilometer komen we in Minishant aan, waar we op een fish farm (!) koffie met cake eten.
Hierna rijden we zo door naar Ayr.
Ayr is een grouwe stad.
De route voert ons langs het spoor en de haven, sowiezo al niet de mooiste plekken van een stad.
Voor we het weten zitten we in Preswick.
Hier doen we wat boodschappen voor de lunch.
We rijden nu verder richting Troon, de boulevard ziet er goed uit. Net allemaal iets luxer dan voorgaande steden.
In Troon eten we onze lunch op een bankje aan de boulevard.
Het zonnetje schijnt een beetje, we hebben alleen de wind behoorlijk tegen.
Hiervandaan gaat ook de boot naar Belfast, maar die laten we links liggen.
Het stuk Troon tot Saltcoats is vervelend.
Er zijn dan wel voornamelijk fietspaden, maar die voeren door industriegebied en door parkachtige natuurgebiedjes.
Voor ons gevoel rijden we enorm om.
Het laatste half uur rijden we in een straf tempo door. De boot vertrekt om kwart over drie, en uiterlijk tien minuten voor vertrek moet je in het bezit van een kaartje zijn.
Vlak voor het loket sluit kunnen we in Ardrossan een kaartje voor de boot naar Arran kopen.
Op de boot wordt een complete lunch geserveerd, wij vergrijpen ons aan Fish and Chips.
De overvaart is rustig. Vlak voor we in Brodick aankomen, zien we een grote onderzeeër.
Hoewel onze fietsen ongeveer tegen de deuren van de boot staan, mogen we het schip pas verlaten als alle auto's eraf zijn.
Als we eenmaal van de boot af zijn, gaan we even langs bij de Tourist Information om te checken of de camping in Lamlash nog bestaat.
Dit blijkt het geval te zijn, dus zetten we koers naar Lamlash.
Uiteraard moeten we het dorp d.m.v. een enorme klim verlaten, maar hier wennen we onderhand al aan.
Lamlash is een leuk dorpje. We doen hier wat boodschapjes en rijden dan zo op Middleton's Caravan & Camping Park aan.
Op een groot veld mogen we onze tent neerzetten.
Helaas zijn al onze buren aan het barbequen en waaien alle dampen onze richting op. Nou ja, goed tegen de vliegen, zeg maar.
Het is de hele dag mooi weer geweest, hoewel het nog steeds stevig waait.
Op Arran is het helemaal mooi weer. Volgens onze reisgids kan hier een subtropisch klimaat heersen, wij hopen het mee te maken.
Als de tent staat zitten we lekker nog een uurtje in de zon.
We hebben al fish & chips gegeten, als avondmaaltijd doen we het vanavond met brood en smeerkaas
Na het eten lopen we nog even naar het strand, waar we een fantastisch uitzicht hebben.
Daarna nog een rondje over de camping, en na alweer een koude douche (!) kruipen we in de slaapzak.
-------------------------
Lamlach - Lochranza
13 juli 2008
69,37 km (gem 16,8 km/h)
Als de wekker gaat blijven we nog een half uurtje liggen.
Eigenlijk slapen we dus een beetje uit.
De douche is nu wel warm, en na het ontbijt zijn we klaar om te vertrekken.
We drinken nog een kopje koffie op de camping en gaan dan werkelijk van start.
Allereerst rijden we naar het zuiden van het eiland.
Bij Whiting Bay komt er een local op een racefiets naast ons rijden die informeert naar en adviseert over het vervolg van onze toch.
Hij raadt ons aan niet de slinger over Kintyre te maken, maar dit schiereiland dwars over te steken en dan de ferry naar Islay te nemen.
Veel leuker fietsen met minder steile klimmen.
We rijden met prachtige uitzichten langs de kust.
Af en toe een afdaling van 20%.
Op een bepaald moment stopt er een bus bovenaan de heuveltop, hoewel er ruimte genoeg is om ons te passeren, en deze blijft wachten tot we voorbij zijn.
Alle bejaarde passagiers in de bus klappen als we boven aan de top aankomen.
Die mensen hebben de dag van hun leven.
In Lagg drinken we koffie met een scone.
Deze is nog warm, heerlijk.
Na deze onderbreking volgt een heftige klim. Stoppen voor koffie is niet de ideale manier om deze berg te tackelen.
In Blackwaterfoot stoppen we om te lunchen. We eten hier een heerlijke BLT sandwich en praten even met een ander Nederlands fietsstel.
Vanaf Blackwaterfoot wordt de weg minder heuvelachtig. Over het algemeen rijden we over een vlakke kustweg, met af en toe een stevige klim.
Zo'n stevige klim is zwaar als je een tijd over de vlakke weg gereden hebt, maar we komen omhoog.
We rijden heerlijk in de zon en hebben een mooi uitzicht op de zee.
Om 15:00 uur rijden we Lochranza binnen. Dit blijkt een langgerekt kustplaatsje te zijn. De herten lopen hier gewoon door het dorp.
Van verre is de schoorsteen van de whiskydistilleerderij al te zien.
Vlak de distilleerderij ligt de camping en omdat de tour net weg is gaan wij eerst naar de Lochranza Golf Caravan and Camping om voor £12,50 de tent op te zetten. Ook hier lopen herten gewoon over de camping.
De tour bij de Arran Distillery is leuk. Modern gebeuren daar in Lochranza (sinds 1995).
De bus met bejaarden die ons eerder aanmoedigde toen we de heuvel opreden wordt hier ook net losgelaten.
Door verschillende senioren worden we aangesproken. "Are you the young lads we saw this morning?"
De dram 10 jaar oude Arran whisky, die aan het eind van de tour geschonken wordt is Frank iets te scherp, maar lekkerder dan in Bladnoch.
De whiskylikeur is wel erg lekker.
Als de medewerker die ons de tour verkoopt hoort dat we hierna naar Islay gaan krijgen we een whisky paspoort mee.
In iedere distilleerderij waar we komen kunnen we een stempel krijgen, als je alle stempels hebt krijg je een fles whisky.
Na de tour gaan we naar het plaatselijk hotel voor een drankje.
Hier zitten de Nederlanders die we tijdens de lunch gesproken hebben ook en we schuiven aan om over fietsen te praten.
Als het koud wordt gaan we naar binnen. We eten hier beefburger en cajun chicken.
Frank drinkt hierbij McEwan.
-------------------------
Lochranza - Bowmore
14 juli 2008
31,20 km (gem 14,5 km/h)
Afgelopen nacht heeft het wat geregend. Als we opstaan is het grauw, maar niet koud.
We ontbijten op de camping in The Stags pavilion. Erg lekker.
We schepen in voor een korte ferryvaart naar Claonaig, het vaste land van Kintyre.
Ook het Nederlandse stel dat we eerder ontmoette is hier weer.
Op Kintyre is het mistig. Via een mooie weg steken we het schiereiland over naar Kennacraig.
Hier bekijken we onze mogelijkheden eens.
We besluiten de ferry naar Port Askaig (Islay) te nemen en in Bowmore te overnachten.
Nu mogen we bijna als eerste aan boord.
We eten een warme lunch aan boord en kopen wat kaartinformatie over Islay.
Omdat we niet gepland hadden hiernaartoe te gaan hebben we helemaal geen informatie over dit eiland.
We kopen een Rough Guide to Scotland, vorige druk. Bijna even duur als een kaart van Islay maar veel meer informatie.
We varen tussen Islay en Jura door. Jura zullen we niet aandoen, dus wat we vanaf de boot zien is alles dat we van Jura zullen zien.
Als we in Port Aiskin de boot afrijden, wacht ons, uiteraard, een steile klim (welke slimmerik heeft toch bedacht dat die havens altijd onder aan de berg moeten liggen).
Nadat we de klim overwonnen hebben (eigenlijk zonder al te veel moeite) wacht ons 18 km tegenwind naar Bowmore.
Er zijn wel klimmetjes, maar deze zijn niet zo heel steil en we zijn natuurlijk ondertussen aardig getraind.
In Bridgeend stoppen we even voor wat energie, in de vorm van een chocoladereep en dan zijn we klaar voor de afsluitende drie miles.
Nadat we een heuvel opgereden zijn liggen daar zomaar de zee en het strand voor ons (Loch Indaal).
We zien de witte huisjes van Bowmore rond de baai liggen, steekt mooi af.
De karakteristieke schoorsteen van de Bowmore distillery is ook heel herkenbaar.
Bij de Tourist Information laten ze ons weten, dat alle B&B's en hotelkamers bezet zijn.
Gelukkig is er nog wel een onofficiële kamer beschikbaar. Deze is niet aangesloten bij de Scottisch Tourist Board en heeft geen en-suite faciliteiten, maar wij nemen er genoegen mee.
Na ons bij de B&B gemeld te hebben en ons in de kamer geïnstalleerd te hebben, lopen we terug naar het centrum van het dorp.
De lucht is zilt en ruikt naar turf in Bowmore.
Aan deze kant van het eiland is de lucht licht.
We kijken even in de whiskyshop en gaan dan naar de hotelbar voor een drankje.
We drinken Islay Ale en J&O.
We eten op de kamer crackers met kaas en voor de vitamientjes wat wortel en yoghurt.
Om 21:00 uur kruipen we in bed om TV te kijken.
-------------------------
Bowmore
15 juli 2008
53,26 km (gem. 17,4 km/h)
We eten een lekker ontbijtje in het B&B, daarna stappen we snel op de fiets.
Toen we opstonden, leek het weer erg betrokken en mistig. Als we Bowmore uitrijden trekt het echter open.
We nemen een mooie binnenweg naar Port Ellen.
Vanuit Port Ellen rijden we door naar Ardbeg. In de prachtige koffieshop bij de Ardbeg Distillery gaan we voor koffie met coffecake.
Bij Ardbeg distilleerderij is ook een hele mooie winkel, Frank zoekt hier zijn verjaarscadeautje uit. Een fraai zwart wielershirt met het logo van de Ardbeg Whisky Distillery.
Kijk hier maar (beetje naar beneden scrollen)!!
Nu hij dit shirt gekocht heeft, is hij automatisch lid van de Ardbeg wielerclub en mag hij iedere zondagmorgen mee met de clubtour (goede reden om nog een terug te gaan).
Omdat het principe van het distillatieproces overal hetzelfde is en er bij de meeste distilleerderijen maar een paar keer per dag een tour gegeven wordt, doen we niet overal een tour.
Na Ardbeg rijden we naar Lagavulin.
Deze distilleerderij staat prachtig aan het water. Hier kijken we uiteraard ook even rond in de winkel.
Helaas verkopen ze hier geen miniatuurflesjes meer, deze zijn te duur om te maken.
We nemen wat foto's en rijden door naar Laphroaig.
We rijden weer terug in de richting van Port Ellen en hebben nu wind tegen.
Met gevaar voor eigen leven en dat van het ongeboren kind redt Dagmar de hoed van Frank.
Deze was weer eens weggewaaid en tussen de distels in een diepe droge sloot langs de weg terecht gekomen!
Bij Laphroaigh houden we het ook op een rondje door de mooie shop en drinken we buiten, in de damp van verse whisky met een mooi uitzicht over het water, een kopje koffie met een stuk van onze eigen fruitcake.
Terug in Port Ellen doen we wat boodschappen voor de lunch.
We zien in het dorp nog wat typische schoorsteentjes van een distilleerderij. Als we deze proberen te vinden lopen we dood op een industrieterrein. Er is geen distilleerderij (meer).
Bij het strand stoppen we nog even om wat foto's te maken, via de "snelweg" rijden we dan terug richting Bowmore.
Vanmorgen reden we natuurlijk tijdens de spits richting Port Ellen, vanmiddag komen we op de snelweg minder auto's tegen. Deze weg is ook minder heuvelachtig.
Bij het vliegveld is een bushalte, met bijbehorend rookvrij bushokje.
Hier eten we, lekker uit de wind, onze lunch. Behalve een rondrijdende grasmaaier is er niet veel activiteit op het vliegveldje.
Met een flinke zijwind vanuit zee vervolgen we onze weg naar Bowmore. Maar dit is goed te doen. Voor we het weten zien we de ronde kerk van Bowmore opdoemen.
We rijden direct door naar de Bowmore Distillery. Hier gaan we wel een tour doen, binnen een kwartier kunnen we aansluiten.
De tour (£4,00 p.p.) is samen met vier andere bezoekers. Helaas kunnen we het accent van de gids slecht volgen. Maar een idee van het hele proces van whisky maken hebben we echter onderhand wel.
Na afloop van de tour krijgen we een dram in de bar.
Het ziet er allemaal goed verzorgd uit hier bij Bowmore.
Nadat we een miniature gekocht hebben, gaan we naar de whiskyshop verderop in het dorp om de missende miniature van Lagavulin te kopen.
Sinds het moment dat we vanmorgen Bowmore uitreden, is het mooi weer geweest.
Terug bij de B&B zetten we de tent even op in de tuin, zodat deze lekker droog kan waaien.
Na een kwartier gaat het druppelen, drogen schiet dus niet echt op. We pakken de hele handel maar weer in en lopen naar de bar van het hotel om de route voor de komende dagen te bepalen.
Het hotel is helemaal volgeboekt, ook het bijbehorende restaurant.
Omdat we hier straks ook willen eten reserveren we dus maar een tafeltje voor later op de avond.
Frank drinkt vanavond Black Rock Ale en Dagmar Tango.
Tijdens het eten knalt er een harde regenbui op de ramen van de serre van het restaurant.
-------------------------
Bowmore - Craignuire
16 juli 2008
23,42 km (gem. 14,9 km/h)
Om kwart over zeven gaat de wekker zodat we rustig kunnen ontbijten.
Om half negen zitten we op de fiets. We rijden met het windje zachtjes in de rug terug naar de haven van Port Skaig.
We zijn ruim op tijd in de haven en kopen hier wat kaarten en een kop koffie voor we de boot opstappen.
Als de boot vertrekt begint het te hozen.
De boot brengt ons naar Oban.
Hier aangekomen brengen we een bliksembezoek aan de stad.
We bezoeken de distilleerderij en informeren bij de Tourist Information naar de kampeermogelijkheden op Mull, ons volgende reisdoel.
We doen ook nog wat boodschappen in een grote supermarkt en voor we aan boord van de volgende ferry stappen, halen we in de haven een zalmsandwich, errug lekker...
In vergelijking met de lange boottocht van vanmorgen is de overtocht naar Mull maar een klein stukje.
Eenmaal op Mull aangekomen lopen we in Craignuire nog even de Tourist Information binnen.
Daarna rijden we een klein stukje door naar Shieling Holidays, waar we voor £13,50 een astroturf plekje krijgen om onze tent neer te zetten.
We staan op een fraaie camping met Shielings. Dit zijn een soort permanente tenten van hard plastic. Deze tenten dienen als kampeergelegenheid maar ook als toiletgebouw en keuken/commonroom.
Uiteraard staan er ook gewone trekkerstenten op deze camping.
We doen op deze camping onze was en schuilen met drankje, nootjes, boek, tv en laptop in de commonroom tegen de regen.
We eten crackers met Mull of Kintyre Coloured Cheddar.
Na het eten is het weer droog. We lopen een rondje in de omgeving van de camping en drinken nog wat in de tegenover de camping gelegen pub.
Dagmar drinkt orange juice. De dame achter de bar vraagt of ze fresh orange juice wil. Het is druk in de pub, om nu sinaasappels te laten persen lijkt ons niet echt gepast, het wordt dus ordinary orange juice.
De verbazing is groot als er een glaasje aanmaaklimonade met sinaasappelsmaak geserveerd wordt. "Als het te zoet is kan er nog wat water bij..."
-------------------------
Graignure - Fionnphort
17 juli 2008
66,24 km (gem 14,5 km/h)
's Nachts worden we een paar keer wakker van de regen.
We ontbijten aan een tafel in de commonroom. Dit heeft als voordeel dat we ook de elektrische apparaten die we allemaal mee hebben verder kunnen opladen.
Na het ontbijt schijnt het zonnetje, we zorgen dat we gauw op de fiets zitten.
Volgens onze gegevens komen we onderweg niet veel tegen, we slaan dus wat proviand bij de supermarkt in Craignure in.
Alles moet hier aangeleverd worden. De supermarkt is hier heel klein, heeft een beperkt assortiment en de prijzen liggen een stuk hoger dan elders.
Na het shoppen drinken we koffie met een nog warme muffin en dan vertrekken we.
Als we wegrijden miezert het. Jas aan, jas uit.
De weg gaat een beetje op en neer. Het is duidelijk dat de boot vanuit Oban is aangekomen. We worden op de smalle weg door vele auto's gepasseerd, ook worden we door negen bussen ingehaald.
Iedere keer dat er een auto wil passeren moeten we in de berm stil gaan staan, anders rijdt de auto niet door.
Regelmatig wordt er vanuit de auto naar ons gezwaaid, erg gezellig, maar het schiet niet op.
Tot Strathcoil rijden we tussen de bossen, daarna verdwijnen deze en rijden we door de heuvels.
Na 29 kilometer zijn we in Pennyghael, een gat van een paar huizen.
Hier drinken we bij het winkeltje koffie en verorberen we als lunch een warme Scottisch Pie.
De route gaat verder met een prachtig uitzicht over het water, Loch Scridain.
We zien een luchtgevecht tussen een arend en een buizerd. Dit is een erg imposant gezicht wat verschillende vogelaars met de auto langs de kant van de weg stil doet staan om met de verrekijker omhoog te kijken.
Een stuk verder zien we een grote witte vogel, waarschijnlijk een uil.
In Bunessan stoppen we even voor een snack.
Het is prachtig mooi weer geworden, we rijden in ons T-shirt.
Gisteren hebben we gewassen, alle kleren zijn weer schoon.
We rijden door naar Fionnphort, waar we even bij de haven kijken en het St. Columba Centre bezoeken.
Hierna gaan we met de pond over naar Iona.
Omdat het bij de haven nogal druk met toeristen is (voor Schotse begrippen dan...) durven we het niet aan de fietsen met ons hele hebben en houwen op Mull te laten staan, ze gaan mee naar de overkant.
We rijden door het dorpje en gaan met een tour mee om de abdij te bekijken.
Na een dikke vette Magnum nemen we de pond weer naar Mull.
Om half zes komen we op de camping aan. Finnen Farm, £8,00
Dit is een soort boerencamping, we staan op een groot stuk land langs het water, waar ook schapen lopen.
Het sanitair is nogal simpel, een keet vlak bij de boerderij. Erg ver weg van onze kampeerplek (er zijn kampeerders die met de auto naar het toilet gaan), maar wel redelijk schoon.
We hebben een prachtig uitzicht over het water.
In de zon en de wind droogt de tent snel op, de miezerige regen van vanmorgen zijn we dan ook weer gauw vergeten.
We eten pasta bolognese, Frank drinkt hierbij John Smith.
Als we na het eten gaan douchen blijkt dit deel van het sanitair minder netjes, maar ja, het was niet dat we hier keuze hadden uit een hele rits camping, eigenlijk zijn we al blij dat hier een camping is. Wildkamperen is nog steeds niet echt ons ding...
Met de wind uit zee wordt het snel kouder, we kruipen dus ook vroeg de slaapzak in.
-------------------------
Fionnphort - Salen
18 juli 2008
69,22 km (gem 17,1 km/h)
Afgelopen nacht heeft het weer goed geregend.
Als de wekker gaat, is het bijna droog, nou ja, het miezert zachtjes.
We pakken snel in en besluiten in het dorpje (verzameling huisjes bij de veerhaven) te ontbijten.
We zijn echter zo vroeg dat de winkel nog niet open is.
We moeten dus even wachten voor we staande een kop thee met twee croissants kunnen verorberen.
Met het windje in de rug rijden we naar Bunessan. Hier vervolgen we in een hotel ons ontbijt met een kop thee en een egg&bacon roll.
De veerboot uit Mull is nog niet aangekomen, we hebben de weg dus bijna voor onszelf. We rijden dan ook lekker door, hoewel het ook weer overtuigend is gaan miezeren.
De regen is overgegaan in harde regen als we in Pennyghael aankomen.
Hier willen we in het hotel koffiedrinken, helaas is dit tijdens de lunch gesloten.
We moeten dus genoegen nemen met een kop koffie uit het winkeltje waar we op de heenweg ook gestopt zijn.
Vanuit Pennyghael slaan we af om de scenic route naar Salem te rijden.
Helaas is het nu zo hard gaan regenen dat we helemaal niets meer van de omgeving zien. We rijden in de mist en de regen, aan de linkerkant zien we mist en aan de rechterkant een berghelling. Het is ook koud.
Het eerste stuk van deze route klimmen we omhoog, daarna gaat het een heel stuk heerlijk naar beneden. Een paar kilometer voor Salem gaat het minder hard regenen. De omgeving waar we dan doorheen rijden is hier een stuk minder interessant. Een soort parkachtige omgeving.
We zijn koud, nat en hebben geen zin meer en hebben dus besloten dat we niet verder doorrijden en vannacht niet kamperen.
Bij het hotel waar we aankloppen worden we weggestuurd, volgens de eigenaar zit ie helemaal vol. Bij de volgende (self catering) accommodatie worden we ook weggestuurd.
Dit zal toch niets te maken hebben met het feit dat we eruit zien als een stel verzopen katten?
Bij een B&B iets verderop is niemand thuis, maar als we het nummer bellen dat aan de deur hangt, mogen we naar binnen gaan en ons installeren (25 pond per persoon per nacht). Terwijl we staan te bellen komt het fietsende stel dat we nu al enkele dagen tegenkomen langs. Zij blijken afgelopen nacht in deze B&B doorgebracht te hebben, maar rijden nu door naar de boot, hun vakantie zit er bijna op.
Als Mrs. Eilidh Allan, de bijzonder vriendelijke en behulpzamen landlady van de B&B, Aros View, even later komt, blijkt er ook nog een elektrische kacheltje te zijn dat we lekker kunnen opstoken om onze spullen droog te krijgen.
De warme schone douche is heerlijk. We hangen onze natte spullen lekker door de hele kamer om ze droog te krijgen.
Na een beetje doorgewarmd te zijn gaan we naar de pub.
Deze blijkt pas om 17:00 uur te openen. We maken eerst dus nog een verplichte wandeling door de regen naar waar ooit de pier geweest was.
Als we na 17:00 uur bij de pub aankomen blijkt dit een ruimte waar een blind paard nog geen schade aan kan richten. Er is een bar, er zijn wat krukken en er is een TVtje.
Er wordt, zoals in zoveel pubs frisdrank (cola, energiedrank of een soort sinaasappelsap) uit een blikje geserveerd.
We eten bij Mediterranea, een Italiaans restaurant waar geen pizza geserveerd wordt. Heel jammer want daar hebben we juist zo'n zin in, maar we eten er wel lekker.
Het is vandaag zo slecht weer geweest, dat we helemaal vergeten zijn foto's te maken.
-------------------------
Salem - Oban
19 juli 2008
30,89 km (gem 16,6 km/h)
Na een lekker full cooked breakfast rijden we met de wind in de rug en een klein zonnetje naar Craignure. We rijden zelfs zo lekker dat we vergeten een foto van de overnachtingsplek te maken. Dat is ons in al die jaren nog nooit gebeurt.
Het uitzicht dat we tijdens dit stuk van de tocht hebben is prachtig. We rijden langs het water dat op sommige stukken woest op de kust bonkt.
Als we in Craignure aankomen, kunnen we nog met de boot van 10:30 uur mee. Deze is juist aan het ontschepen als wij aan komen rijden.
Dat betekend dat er nog tijd is om muffins te halen.
Ze zijn nog warm en omdat we Nederlandse fietsers zijn en Dagmar zo enthousiast is (ja,ja) krijgen we er eentje extra.
De overtocht met de boot is zo voorbij.
Eenmaal in Oban regelen we eerst de treinreis voor morgen naar Edinburh (£36,60)
We halen bij een lokale fietsenboer nog wat vet voor op de kettingen, dat gaat met dit weer namelijk nogal snel, en zetten dan koers naar de camping.
Roseview Caravan Park, voorheen Oban Divers Caravan Park, kost £12,00 en ligt bij de winkel van de duikvereniging. Ondanks de naam zijn wij er met ons tentje welkom.
De camping is erg netjes.
Als de tent staat rijden we terug naar Oban.
We nemen toch maar deel aan een tour door de distilleerderij (£6,00 p.p.), we zijn er nu toch. Het is een leuke tour.
Hierna lopen we nog even door Oban, maar eigenlijk is hier niet zo heel veel te beleven.
Terug naar de camping dus. Het is wel zonnig, de lucht is mooi blauw, maar er staat een harde wind. Eigenlijk is het koud.
We koken en eten in de common room. Bacon, peas en mashed patatoes en toe aardbeienyoghurt en sinaasappel.
-------------------------
Oban - Musselburgh
20 juli 2008
19,54 km (gem. 16,0 km/h)
Hoewel we de wekker later hebben gezet, worden we al vroeg wakker gemaakt door een meeuw die verwoede aanvallen doet op de auto die naast onze tent geparkeerd staat.
We breken langzaam op. Vannacht heeft het weer geregend. De tent laten we nog even staan zodat die in de wind nog wat op kan drogen.
Na ontbijt met heel oud brood in de common room, breken we ook de tent af en rijden we naar Tesco.
We doen hier wat boodschappen en drinken koffie met wat lekkers erbij, om het ontbijt aan te vullen.
Omdat we dagen tekort of kilometers teveel hebben, reizen we een stuk met de trein. We moeten tenslotte weer op de geplande datum in Newcastle zijn om in te schepen.
We reizen van Oban naar Edinburgh met de trein.
Om 12.11 uur vertrekt onze trein. Gedurende de reis wordt onze trein steeds langer. Vertrokken we vanaf het kleine stationnetje van Oban met twee wagons, als we in Glasgow aankomen hebben we acht wagons.
De treinreis is prachtig. We rijden door ruig landschap waar de zon ook nog eens lekker op schijnt. Het is deze vakantie nog niet zo lang achter elkaar zonnig geweest.
Als we Glasgow naderen veranderd het uitzicht.
De omgeving wordt grijs, we zien grauwe huizen, hoge flats en industrie.
Het stuk Glasgow - Edinburgh is een kort traject. Dit stuk is minder dan een uur reizen.
Het is nu wel druk in de trein geworden. Veel mensen met grote koffers.
De trein komt overal precies op tijd aan. Lang leve het Britse spoorwegnetwerk.
In Edinburgh rijden we eerst naar de Tourist Information om te informeren of de camping in Musselburgh waar we in 2005 gekampeerd hebben, nog bestaat.
Dat blijkt het geval te zijn en we krijgen wat aanwijzingen hoe daar te komen.
De man die ons bij de Tourist Information te woord staat vraagt of we bekend zijn met rotondes. Dit is wat ons betreft wel de grap van de vakantie.
Iedere verzameling huizen in Groot-Brittannië heeft z'n eigen rotonde!
We zijn er dus al verschillende (!) tegen gekomen deze vakantie.
We doen wat boodschappen bij een winkelcentrum. De fietsen staan daar langs de kant van een autovrij pleintje geparkeerd. Dagmar wordt door de bewaking aangesproken, het is hier verboden voor fietsen. Of we maar meteen willen opkrassen.
Als we weer op de fiets zitten rijden met enig zoeken naar Musselburgh.
We rijden zelfs een stukje over de snelweg.
In een onbewaakt ogenblik steekt er een vos over. Vlak voor onze wielen.
Aan de straten te zien heeft het hier lang niet zo hard geregend als waar wij vanmorgen vertrokken zijn.
Eenmaal in Musselburgh herkennen we na een paar keer vragen de omgeving en rijden we zo het terrein van Drum Mohr Caravan, Camping and Holiday Lodge Park op.
Overnachten blijkt £18,00 te kosten, dat konden we ons van het vorige bezoek niet meer herinneren.
"Dat is wel inclusief stroom", voegt de jongen van de camping er blij aan toe. Nou, dat is handig voor de vaatwasser die we in de fietstassen hebben zitten. Dat snapte ie niet.
Ook kost het dan nog 10p om de douche te gebruiken.
De kampwinkel verkoopt een aardige selectie gekoeld bier en frisdrank.
Dit konden we ons ook niet herinneren. Hadden we ook geen boodschappen hoeven doen.
We bestellen ook broodjes voor morgenochtend. Lekker.
Als we de tent opzetten scheurt één van de ritsen. Dat is balen. We hebben nooit eerder pech met de tent gehad. Gelukkig is dit probleem niet zo dramatisch, we gebruiken de andere ingang van de tent zolang maar.
Op het bankje bij onze tent koken we pasta.
Na het rondje over de camping en de douch, kruipen we de slaapzak in.
-------------------------
Musselburgh - Melrose
21 juli 2008
84,12 km (gem. 16,7 km/h)
De afgelopen nacht is het weer koud geweest, maar het heeft niet geregend.
Als we opstaan, schijnt zelfs de zon.
We pakken de spullen in, zetten de fietsketting nog maar eens in het vet en gaan het gisteren bestelde ontbijt van croissants bij de receptie ophalen.
Na het ontbijt stappen we snel op de fiets.
In Whitecraig komen we de bordjes van onze route (route nr. 1) tegen en gaan we op weg naar Dalkeith.
Bij Tesco aldaar doen we boodschappen voor de lunch.
In een sportshop kijken we naar een rugbyshirt voor onze telg. Helaas hebben ze geen kleine maatjes.
Met veel moeite komen we Dalkeith uit. Er lopen veel routes door Dalkeith en als we locals vragen welke kant we opmoeten worden we verschillende kanten opgestuurd.
We wijken behoorlijk van de route af. We rijden zelfs een stukje over de A7.
Uiteindelijk komen we voor de Moorfoot Hills weer op de route terecht.
De klim de Moorfoot Hills op valt Dagmar een beetje tegen. Er zit geen vaart in. Na de klim stoppen we even om te lunchen.
Vanuit de richting die wij opgaan, komt een fietsend stel ons tegemoet. Als ze bij ons zijn, blijken het uiteraard Nederlanders te zijn.
We maken een praatje en gaan daarna ieder onze weg.
Na de afdaling, in Interleithen drinken we een frisje uit de automaat op de golfclub. Hier niks geen gedoe met dure auto's en voorgeschreven kleding. Gewoon in je korte of spijkerbroek een balletje slaan.
In het dorp doen we nog wat kleine boodschappen.
Daarna herkennen we de route weer enigszins en gaan we via het MTB pad en de Tweed verder.
Zonder problemen blijven we de Tweed volgen.
We rijden behoorlijk door, de camping in Melrose was tijdens ons vorige bezoek tot 17:00 uur toegankelijk. We willen dus wel voor die tijd aankomen.
Om 16:30 uur rijden we onder een stralende zon de Gibson Caravan en Camping site op.
We zetten de tent op en installeren ons. Daarna doen we nog wat boodschappen in de nabijgelegen winkeltjes van Melrose.
Terug op de camping wisselen we fietsverhalen uit met een Nederlands fiets-stel dat ook op de camping staat.
We eten stirfried rice & eggs van Ome Ben. Lekker, maar de volgende keer maar twee porties nemen. Als toetje eten we wholegrain aardbeienyoghurt, verse pruimen, banaan en babytomaatjes uit de groentewinkel.
Frank drinkt hierbij Tennants.
-------------------------
Melrose - Goswick
22 juli 2008
80,47 km (gem. 16,8 km/h)
Als we opstaan is het bewolkt, af en toe spettert het zelfs.
Onze Nederlandse buren zijn al klaar voor vertrek.
Om 9:00 uur rijden we van de camping af. Na enige discussie over de route en een bezoek aan de groenteboer, voor gedroogde cranberries en kleine tomaatjes, zijn we onderweg naar Kelso.
Na een heerlijk lange afdaling, waarin we niet door auto's gepasseerd worden, omdat we ver over de speedlimit zijn, komen we aan bij Floors Castle.
Het cafe hier is goed voorzien van home baked lekkernijen, er zijn aardbeiengebakjes! (wel klein!)
Het is ondertussen stralend weer geworden, we zitten in de kasteeltuin.
Vanuit Kelso rijden we over een mooie vlakke weg met een mooie snelheid via route 1 tot Coldstream.
We lunchen in Coldstream op een bankje langs de river Tweed.
Na Coldstream steken we de rivier over en zijn we in Engeland.
De weg gaat aardig op en neer. We krijgen een paar zware klimmetjes, maar met de wind in de rug zijn deze goed te doen.
Bij het plaatsje Ford steekt een hermelijnachtig beestje voor ons de weg over.
Een stukje verderop worden opgeschrikt door een vreemd geluid, het blijkt dat er een aantal straaljagers overkomen. Voor ons gevoel moeten ze ergens vlak voor ons geland zijn, zo laag vliegen ze over.
In Beat halen we bij een benzinepomp een heerlijke hotdog. Nou ja, als je honger hebt smaakt iets snel erg lekker.
Hiervandaan is het nog een klein stukje naar de camping in Goswick.
Wel een zwaar stukje. Over een gravelpad en géén pad, dwars door de duinen en tussen de schapen door.
Camping Beachcomber (£12,00) valt niet echt tegen. De camping staat op een voormalig militair oefenterrein. Er staan dus wat naargeestige bouwwerken die niet echt sfeerverhogend werken en er een beetje rommelig uitzien.
We zetten de droge tent op en lopen even naar het strand.
Hierna gaan we lekker in de zon zitten met tomaatjes, cranberries, nootjes, Fanta en Bodingtons Bitter.
We eten soep met brood en na de afwas lopen we nog een eind het strand op, richting branding. Op het strand staat een groot bord dat aangeeft dat er munitie kan liggen. Het gebied heeft wel iets van de Noordsvaarder op Terschelling.
Volgens andere campinggasten gaat het de komende dagen heet worden. We zijn benieuwd.
De avond is in ieder geval zwoel.
Na de wandeling kruipen we de tent in.
-------------------------
Goswick - Embleton
23 juli 2008
61,85 km (gem. 15,9 km/h)
Als we wakker worden is het heet in de tent. De lucht is bewolkt.
We pakken snel in en om 8:45 uur rijden we de camping af.
We pakken de route weer op via het groene pad waarlangs we gisteren gekomen zijn. Dit snijdt een heel stuk af en op deze manier hoeven we niet naar een andere route te zoeken.
Alleen jammer van de verse schapenkeutels die overal liggen en zo lekker aan de fiets blijven plakken als je er door heen rijdt.
We beginnen vanmorgen met een bezoek aan Holy Island. Dit "eiland" is alleen te bezoeken als het laag water is. Bij hoog water is de verbindingsweg onbegaanbaar.
Als we de causeway (verbindingsweg) oprijden liggen er nog plassen water en staan enkele laaggelegen delen van de weg nog onder een dun laagje water.
We rijden tussen de slikken door, aan beide kanten horen we zuigen en blubben. Dit is het gebied waar de wulpen, kieviten en scholeksters leven. We krijgen helemaal een Wadden gevoel.
Als we Holy Island oprijden staat ook hier een waarschuwingsbord dat we voormalig militair oefenterrein betreden.
We rijden eerst een rondje door het dorp en bekijken de Priory. We doen net of onze neus bloedt en lopen het terrein op zonder te betalen. Toegang heffen voor het bekijken van een stapel stenen en een mooi bijgehouden gazon gaat naar onze mening wat ver.
We lopen ook naar het kasteel dat vanaf een rots over het dorp neerkijkt.
Dit kasteel heeft als meest recente functie dat van buitenhuis gehad, is dus niet meer in de originele staat.
Het blijkt tot 12:00 uur gesloten, wij houden het dus bij de wandeling naar boven.
We verlaten het eiland weer via de enige weg, die nu helemaal opgedroogd is. De weg is ook een stuk drukker met toeristen dan toen wij vanmorgen arriveerden, er komt nu regelmatig een auto langs.
Op een bepaald moment valt het flesje sinaasappelsap dat Dagmar voor de lunch mee heeft van de fiets en rolt naar het midden van de weg.
Omdat er een auto aankomt wacht ze even langs de kant van de weg met oprapen tot de weg weer vrij is.
De chauffeur krijgt het voor elkaar precies over het flesje heen te rijden. Eikel!
Eenmaal van de causeway af pakken we route 1 door het achterland weer op richting Bamburgh.
Er zitten een paar aardige klimmetjes in dit deel van de route, waar Dagmar wel wat moeite mee heeft. Frank heeft geen last van een in de weg zittende buik.........
De weg naar Bamburgh is druk, veel vakantieverkeer. Auto's met caravans.
Als we op een bepaald moment afdalen naar de A1 staat er een bordje dat dit een daling van 17% is.
We zijn het er beiden over eens dat de juiste bordjes zeker op zijn, want dit is zeker geen afdaling van 17%.
In Bamburgh is het tijd voor de lunch. Sandwiches en de platgereden sinaasappelsap op een bankje vanaf waar we de activiteit in het dorp goed kunnen bekijken.
Na de lunch lopen we nog een rondje door het dorp met z'n leuke kleine winkeltjes.
Het kasteel hebben we tijdens een eerder bezoek al bezocht, dus dat laten we aan ons voorbijgaan.
We fietsen in de stralende zon verder naar Seahouses, een dorp met veel fish shops en toeristen.
Hier doen we wat boodschappen en gaan dan verder richting Craster, waar we vannacht zullen kamperen.
Vlak voor Craster rijden we langs een hele nette camping en we besluiten hier te gaan staan. Dunstan Hill Camping and Caravan Park, £13,90.
We krijgen een plaatsje vlak bij het sanitair, op een mooi glad grasveldje.
De matjes en de slaapzakken kunnen hier lekker even in de zon drogen en wij zitten lekker op een bankje.
's Avonds eten we fish&chips, de chipie komt rond etenstijd op het parkeerterrein staan om de campinggasten te bedienen.
's Avonds komt er een Nederlands fietsstel naast ons op het veldje staan.
Zij hebben het plan naar het noorden te fietsen.
We wisselen wat ervaringen uit.
Daarna is het tijd om de tent in te kruipen.
-------------------------
Embleton - Ashington
24 juli 2008
62,17 km (gem. 15,2 km/h)
Als we om 7:30 uur opstaan is het heel erg mistig.
Afgelopen nacht is een Engelse fietser op het veldje komen te staan. Hij is onderweg van Lands End naar John O'Groats.
We ontbijten met hem op het bankje en wisselen ondertussen fietservaringen uit.
Om 8:45 uur fietsen van de camping weg, de mist trekt net iets op.
De weg gaat nog behoorlijk op en neer. Dit valt een beetje tegen.
Ook de omgeving valt tegen, we rijden tussen heggen door en zien weinig.
Sinds we de Schotse eilanden hebben verlaten, is het landschap sowieso een beetje mat. We zijn gewoon erg verwend......
In Warkworth zijn we het rijden in het trieste weer in de trieste omgeving zat en stoppen we voor koffie.
In Topsey Turvey's drinken we lekkere koffie met daarbij Carrot Cake en Coffee Walnut Cake.
Na de koffie bezoeken we Castle Warkworth.
Dit is eigenlijk niet echt een bijzonder kasteel, meer een berg stenen met hier en daar een trap.
We rijden door naar Amble waar we met "geweldig" uitzicht op de haven onze lunch eten.
Na de lunch rijden we in één stuk door naar Ashington.
De route gaat over fietspaden over voormalige spoorlijntjes. Dit rijdt niet slecht, maar voert voornamelijk door de groene zoom van een ongezellig industriegebied.
Uiteraard liggen deze fietspaden vol met glas en andere rommel.
In Ashington doen we nog wat boodschapjes en rijden we zonder moeite naar Wasbeck Camping en Caravan Park.
We zijn hier twee jaar terug ook geweest en sinds die tijd is de camping niet noemenswaardig opgeknapt.
In het sanitair hangen posters met verbouwplannen, het wordt hoog tijd dat deze uitgevoerd gaan worden.
De campingeigenaar stelt voor dat we de fietsen binnen in de winkel parkeren, staan ze lekker veilig.
Dat vinden wij uiteraard een fijn idee.
Op sommige campings wil je dat nou eenmaal.
De hele middag is het grauw en koud geweest.
We installeren ons op een bankje met een boek en komen zo de rest van de middag door.
We eten twee porties Fried Egg Rice met doperwtjes, deze keer is het wel genoeg.
Frank drinkt Tetley's Original Bitter
-------------------------
Ashington - Tynemouth
25 juli 2008
41,12 km (gem. 15,0 km/u)
De camping ligt in een parkachtig recreatiegebied. Dat hebben we geweten hoor. De hele nacht en vroege ochtend horen we koerende duiven in de bomen rond de camping.
Als we opstaan is het grauw en bewolkt.
We pakken onze spullen zoveel mogelijk in nu het nog droog is en ontbijten op het bankje voor de winkel, waar we gister ook gezeten hebben.
Na het ontbijt vertrekken we richting Blyth.
We moeten even zoeken en rondvragen hoe we de River Wansbeck over komen, maar het kost ons niet zoveel moeite als de vorige keer.
Het fietspad langs de A189 is een behoorlijke hulp om aan de overkant te komen.
Bij Asda in Blyth doen we de laatste boodschappen voor op de boot en eten we nog een ontbijtje.
Hier zitten achter de kassa geen jonge meiden die een bijbaantje hebben, maar vooral oudere dames, vijftig- en zestig plussers. Ook mannen.
We kijken nog even voor babykleertjes, maar alles is knalroze of knalblauw. Niet echt onze smaak.
Zonder problemen vinden we onze weg door Blyth.
We willen St. Mary's Lighthouse bezoeken, maar deze is gesloten wegens verbouwing.
Op de landtong waar deze vuurtoren staat is het wel gezellig druk met mensen. We veroveren dus maar één van de vele bankjes die er staan en eten een broodje met uitzicht op de Noordzee.
Als we weer op de fiets stappen, rijden we in een heerlijk zonnetje langs de kust.
In North Shields rijden we langs de vismarkt, maar op deze tijd van de dag is daar weinig activiteit.
In het Outlet Centre bij de ferry terminal is niet veel veranderd sinds de laatste keer dat wij daar waren. Nou ja, de Burger King is niet meer, in plaats daarvan staat er op het plein een grote friet tent.
We slaan nog wat boeken in bij de "Witte Boekhandel" en sluiten dan aan in de rij met wachtende fietsen en motoren om de ferry op te rijden.
Het boarden gaat probleemloos, we zoeken onze hut, douchen en gaan op het zonnedek bij de band zitten.
Als we eenmaal varen zoeken we een mooi plekje in de Sportsbar met een boek en wat nootjes.
Uiteraard "doen" we ook nog een rondje schip.
Bij de Tax-free shop scoren we een fles Highland Park Aged 16 Years.
We dineren met het meegebrachte kaas en brood en kruipen niet al te laat in de kooi.
-------------------------
IJmuiden - Purmerend
26 juli 2008
58,7 km (gem 19,6 km/h)
Om half acht worden we gewekt door het intercom system.
We hebben geen tent in te pakken en fiets op te laden en zijn dus zo klaar.
We gaan lekker aan boord ontbijten, laten het ons goed smaken.
Na het ontbijt is het tijd om de laatste spulletjes in te pakken en even buiten te kijken wat voor weer het is.
Dat zie je namelijk niet vanuit zo'n bedompte binnenhut.
Als we de ferry afrijden worden automobilisten en motorrijders tegen gehouden om te blazen.
Helaas, wij als fietser moeten doorrijden ....
Het stuk naar huis verloopt vlekkeloos, we rijden onder een heerlijk zonnetje (het is zelfs een beetje heet) en voor we het weten zijn we thuis en is de vakantie voorbij.
-------------------------
Niet alle foto's van dit jaar staan bij het reisverslag.
Klik hier voor nog veel meer foto's.
Laatste wijziging: