RONDJE NOORDZEE

Reisverslag, deel 4

Hier het verslag van onze tocht in augustus 2005.
Dit jaar hebben we het Schotse deel van de North Sea Cycle Route gefietst.
Eerst met de boot van IJmuiden naar Newcastle, met de trein naar Aberdeen. Vanuit Aberdeen met de boot naar de Orkney Eilanden, toen per fiets naar Newcastle en weer met de boot naar huis.

Purmerend - IJmuiden 5 augustus 2005 34,6 km Regen, veel regen. Eindelijk gaan we weer verder met onze quest rond de Noordzee. Op onze nieuwe Koga Miyata Worldtravellers vertrekken we rond 12.00 uur van huis. Wat als een klein buitje begint, wordt in de loop van de middag een echte wolkbreuk. Doornat komen we in IJmuiden aan. Daar eten we bij visrestaurant Waasdorp een visje. Dat zal wel de laatste keer geweest zijn, want het is er daar niet gezelliger geworden, alleen maar duurder. Het inschepen op de boot van DFDS, samen met nog 992 andere passagiers, gaat probleemloos. We zijn vrijwel als eersten aan boord en na ons in het gereserveerde hutje uit de natte kleding gepelt te hebben, zoeken we maar een paar makkelijke stoelen op. Daar drinken we Newcastle Brown Ale en Strongbow. Het geboden entertainment is niet van zo'n niveau, dat we wat missen als we redelijk op tijd gaan slapen. -------------------------

Newcastle - Kirkwall 6 augustus 2005 23,4 km Bewolkt Na een rustige overtocht arriveren we in Newcastle. Er staan lange rijen auto's bij de douane. Ook wij moeten in één van die rijen. Om onduidelijke redenen duurt het allemaal erg lang. Er lopen al even onduidelijke types in het rond, die je van de ene rij naar de andere rij verwijzen. Het wordt hierdoor een race tegen de klok om nog op tijd op het treinstation te komen. De afstand is duidelijk groter dan we hadden verwacht. Gelukkig komen we met een half uurtje speling op het station aan. Daar is het de bedoeling dat we een nummer in de kaartjesmachine intoetsen en dan onze kaartjes krijgen. Deze hebben we een maand eerder telefonisch gereserveerd en ook al betaald. Helaas is het niet zo simpel. De machine weigert onze kaartjes uit te spugen. We zijn trouwens niet de enigen. Ook een Zwitsers (fiets-) stel krijgt de kaartjes niet uit de automaat. We informeren bij diverse loketten en plegen diverse telefoontjes. Het komt er op neer, dat er ergens met onze reservering iets niet goed is gegaan. Mr. Scott achter één van de loketten trekt zich ons lot aan. Hij plukt ons uit de intussen lange rij wachtenden en zorgt ervoor dat wij in ieder geval met de volgende trein meekunnen, zodat we de besproken boot in Aberdeen kunnen halen. Wel moeten we opnieuw kaartjes kopen (á 160 pond = 240 euro!!). Ook kan hij niet garanderen, dat we de fietsen mee kunnen nemen. (In Engelse treinen mogen maar een beperkt aantal fietsen mee en dan alleen nog als hiervoor gereserveerd is.) Hij raadt ons aan in dat geval domme toerist te spelen. *) Zonder problemen kunnen we het eerste stuk van de treinreis (Newcastle - Edinburgh) mee. De fietsen staan in een bagagecompartiment. Het uitzicht vanuit de trein is prachtig. In Edinburgh, waar we over moeten stappen, kunnen we ook zonder problemen mee naar Aberdeen. De fietsen staan in deze nieuwere trein in een soort rek. Ongeveer elk kwartier komt conducteur Bill langs. Hij wijst ons steeds op de dingen waar we voorbij komen. Ook legt hij uit hoe we in Aberdeen zo snel mogelijk in de haven kunnen komen voor de ferry naar Kirkwall. Ook deze treinreis is prachtig. Uitzicht op zee en veel golfbanen. In Aberdeen aangekomen, racen we van het station naar de haven. Het is gelukkig niet ver en als we de boot op rijden, worden achter ons de luiken gesloten, de trossen losgegooid en vertrekt de boot. Ze lagen op ons te wachten. Op de boot worden we zeer vriendelijk geholpen met het vastzetten van de fietsen, wat een verschil met het DFDS-personeel. De boot naar Kirkwall is een mooie moderne boot. Na wat gegeten te hebben nestellen we ons in de lounge. De overtocht duurt zo'n zes uur en dat is toch wel heel lang. Maar met een Caledonian Bitter en Strongbow en een goed gesprek valt het best wel mee. We raken in gesprek met Mr. John Taylor. Hij is een Orcadian, maar werkt in Nederland. We praten over van alles, zijn werk bij Marin, politiek, verschillen tussen Engeland en Nederlands enz. Ook legt hij ons uit hoe we naar de camping moeten rijden, vertelt hij wat we "moeten" zien in de paar dagen dat we op Orkney zijn en nodigt hij ons uit, zodat hij ons het eiland kan laten zien. Rond 23.00h komen we eindelijk aan in Kirkwall. We rijden in het stikdonker naar de camping. Daar is om die tijd natuurlijk niemand meer bij de receptie. Een van de andere gasten, die toevallig voorbij komt, zegt "Just find yourself a spot". Dat doen we dus maar en in het donker zetten we de tent op (makkelijk met die hoofdlichtjes), gaan douchen en kruipen snel de slaapzak in. *) Als we weer thuis zijn, schrijven we een brief en binnen drie weken hebben we ons geld terug!!! -------------------------

Kirkwall 7 augustus 2005 14,3 km Half bewolkt, veel wind Als we wakker worden op de camping van The Pickaquoy Centre gaan we ons eerst maar even melden bij de receptie van dit prachtige complex. Het centrum omvat sportvelden, sportzaal annex theaterzaal, fitnesscentrum, restaurantje, camping enz. Helaas denkt of vermoedt de dame aan de balie dat er misschien wel andere kampeerders gereserveerd zouden kunnen hebben voor het plekje waar wij nu staan, het kan ook zijn dat dat helemaal niet zo is, maar daar kan ze niet achter komen. We moeten dus verkassen. We betalen £ 12,00 voor drie nachten (douches 20p, maar gratis (en veel schoner) in het centre). Na het verplaatsen van de tent, wat nog niet meevalt met de harde wind, gaan we maar gauw op zoek naar de The Highland Park Distillery. Hoewel deze whisky distilleerderij vanwege de zomerstop niet in bedrijf is, worden er toch rondleidingen gegeven. Leuke rondleiding, alleen jammer dat we binnen geen foto's mogen maken. De veiligheidseisen zijn sowieso erg streng. Na afloop van de rondleiding mogen we, tijdens het kijken van een filmpje, eindelijk een wee dram (and wee it was) proeven. Wij gaan voor de Highland Park Capella. Een speciale editie speciaal gemaakt ter gelegenheid van 60 jaar Italian Chapel. Deze Chapel is door Italiaanse krijgsgevangen die op de Orkney's waren ondergebracht tijdens de Tweede Wereldoorlog gebouwd. Er zijn slechts 5400 flessen beschikbaar voor de verkoop. Na het bezoek aan de distilleerderij lopen we een rondje door Kirkwall. We eten een lekker broodje, bezoeken de St Magnus Cathedral en het haventje. Op deze zondag zijn de supermarkten gewoon open en vlakbij. We halen wat lekkers te eten en te drinken (Tennent's Special Ale) en gaan terug naar de camping. Daar zitten we nog even buiten op onze nieuwe stoeltjes, maar gaan we al gauw in lounge van de camping zitten. Het is namelijk best wel koud en het waait erg hard. We eten meegebrachte nasischotel met sausages en na het eten kruipen we om half acht maar in de slaapzak. Het lijkt wel steeds kouder te worden. -------------------------

Kirkwall - Stromness - Kirkwall 8 augustus 2005 65,9 km Grauw, later bewolkt Vandaag rijden we een rondje mainland Orkney. Via de noordelijke weg naar Stromness en via de zuidelijke, veel rustiger, weg weer terug naar Kirkwall. De weg naar Stromness is best wel druk, maar niemand schijnt hier haast te hebben. Er ontstaat een lange file achter ons omdat, niemand ons voorbij durft. Om het verkeer wat beter te laten doorstromen, drinken we in Finstown een kopje koffie bij zo'n mobiele koek en zopie. Kort daarna komen bij de The Standing Stones of Stenness, een steencirkel van ongeveer 3100 jaar voor onze jaartelling. Nog slechts vier van de oorspronkelijke 12 stenen staan er nog. Ondanks dat, is het een imposant gezicht. Iets verder is de The Ring of Brodgar. Ook een steencirkel. Deze veel grotere ring bestaat uit nog 27 van de oorspronkelijke 60 stenen. Terwijl het zonnetje een beetje doorkomt, wat ook de zeehonden erg prettig vinden, fietsen we door naar Stromness. In dit leuke stadje gaan we eerst op zoek naar Julia's Café and Bistro. Dit restaurantje wordt gerund door Julia Taylor, de echtgenote van John Taylor. We lunchen hier heerlijk (aanrader) en ontmoeten Julia. Na de lunch rijden we door Stromness en bezoeken het museum. Na het museumbezoek fietsen we weer op ons gemak terug naar Kirkwall. Het weer is een beetje opgeknapt, maar het is wel koud, een graad of zestien. Wij vinden het hier mooi, maar wel kaal. Het landschap is groen, heuvelachtig, vol met schapen en stenen muurtjes rond de weilanden. Hier en daar staat zelfs een boom. In Kirkwall proberen we nog informatie in te winnen over de boot naar het vasteland voor morgen en de afstand en route naar Burwick waar de boot vertrekt. De meningen zijn verdeeld, niet over de vertrek tijd, dat is kwart voor tien, maar over de afstand. Die varieert van 27 tot 57 km en van een kleine drie kwartier tot dik anderhalf uur rijden met auto. We laten deze informatie maar over ons heen komen en gaan terug naar de camping. Eerst nog even langs de supermarkt voor Raven Ale van de Orkney Brewery (beetje zoet) en wat nootjes. We eten spagetti met het restantje sausages en een glaasje Crestwood rode wijn. Wijn is in de UK erg duur en deze is ook niet echt lekker. -------------------------

Kirkwall - Melvich 9 augustus 2005 105,4 km Koud en regen De wekker staat op zes uur en een uurtje later zitten we op de fiets. Op deze onmenselijke tijd is het heerlijk rustig op de weg. De afstand naar Burwick Ferry Terminal blijkt 38 km te zijn. Onderweg bezoeken we de Italian Chapel. Deze kapel is gebouwd door Italiaanse krijgsgevangen van Camp 60 die hier tijdens de Tweede Wereldoorlog te werk gesteld waren om de zgn. Churchill Barriers aan te leggen. In de kapel, een Nissen-hut, het enige overblijfsel van het kamp, bevindt zich o.a. een muurschildering. Even verder rijden we over één van de Churchill Barriers, gemaakt om de natuurlijke haven van Scapa Flow te beschermen tegen duikboten en nu een weg die de eilanden verbindt. Onze boot vertrek vanaf de Burwick Ferry Terminal. Dat is een mooi woord voor een tweetal wachthuisjes met bijbehorende toiletten en een parkeerterrein. Meer is er echt niet. Je zou ook denken dat je verkeerd of te laat bent, tot dat er een paar autobussen komen. Deze bussen halen de dagjesmensen op die met de boot naar het eiland komen. Die boot blijkt overigens een oude ongezellig roestbak te zijn, die bovendien nog erg duur is ook. We betalen £ 18,00 per persoon plus fiets. Op onze vraag of we voor dat geld ook een kaartje kunnen krijgen, wordt geantwoord dat dat bij enkele reizen nooit gedaan wordt. We vragen ons af wie dat controleerd. Na zo'n drie kwartier komen we aan in John O'Groats. Na de boot, valt ook dit plaatsje erg tegen. Er is een frietkar, Tourist Information, een restaurantje, een camping en de beroemde wegwijzer. Veel meer eigenlijk niet. Voor een foto bij de wegwijzer moet je betalen. We zijn Nederlander genoeg om daar niet aan mee te doen. Als we in het restaurantje een ontbijtje willen eten, kan dat niet want er waren net twee bussen geweest. Ja, nou en?? We houden het dus maar op koffie met cake en stappen gauw weer op de fiets. Iets verder op, in Canisbay, kopen we bij een heel aftands winkeltje wat broodjes. De route richting Thurso, waar we boodschappen doen, is prachtig, mooie uitzichten en lekker rustig. Als we Thurso uitrijden, gaat het regenen en wordt het ook mistig. We trekken zelfs onze reflecteren vestjes aan. Zijn we tenminste goed zichtbaar. Er blijft maar water vallen en we denken al aan een hotelletje ofzo. De weg gaat behoorlijk op en neer. Voor zover we het kunnen zien, blijft de omgeving fantastisch. In Melvich zetten we er een punt achter. Naast de plaatselijke pub vinden we Halladale Inn Caravan Park. Hier kunnen we voor £ 10,00 op een klein veldje de tent op zetten en voor £ 5,00 extra hebben we de hele nacht de beschikking over een wasmachine en een droger. Alle doornatte kleding gaat in de droger, wij zelf onder de douch en dan snel de pub in. Het is er heerlijk warm en onder het genot van Tennents Ember Ale komen we een beetje bij. We raken in gesprek met twee Engelse jongens, die hier op vakantie zijn. We praten uiteraard over voetbal, maar vooral over jagen en vissen, want dat is waarvoor ze naar Schotland zijn gekomen. Na afloop zijn we helemaal op de hoogte van alle ins and outs van hunting. We besluiten ook maar in de pub te eten en bestellen macaroni and cheese en roast beef. Na het eten de tent weer in, morgen weer vroeg op. -------------------------

Melvich - Crask 10 augustus 2005 92,4 km Ochtend mist, later zonnetje Bij het opstaan hangt er een behoorlijk laaghangende bewolking, maar als we rond 8.30 uur op de fiets zitten, wordt het weer steeds mooier. De omgeving is echt prachtig, wel veel (heel veel) klimmen en een harde tegenwind. Het is echt hard werken. Rond half elf doen we in Betty Hill koffie met lekkere scones. Dan gaat het weer verder berg op en berg af tot Tongue. Uitkijkend op de Kyle of Tongue, lunchen we. Na de lunch is het eventjes bijna saai, maar als we Tongue uitgeklommen zijn, wordt het weer heel erg mooi. Onder weg naar Altnaharra rijden we langs Loch Loyal. Het is hier prachtig en we hebben zelfs een beetje wind mee. Wat wil je nog meer? Een camping, dat willen we. De geplande afstand is door de bergen en de wind toch wat te ver. We kijken nog eens op de kaart en zien bij Crask een tentje op de kaart. Dat wordt ons nieuwe doel voor vandaag. Crask blijkt letterlijk niet meer dan twee huizen te zijn. Eén daarvan is de Crask Inn. Daar informeren we naar de kampeermogelijkheden. Die blijken te bestaan, we mogen iets verderop onze tent neerzetten en van de faciliteiten van de Inn (toilet en bijbehorend kraantje) gebruik maken. Moe, dorstig en hongerig als we zijn, vinden het geweldig. We zetten snel de tent op en spoeden ons terug naar de Inn, waar we ons een beetje wassen en bij een turfvuur in de kachel, lekkere McEwan Ale drinken. Ondanks dat er kilometers in de omtrek geen huizen staan, is het er gezellig druk. Alle (twee of drie kamers) zijn bezet, er zijn dinergasten en de plaatselijke agrariërs komen er na het werk even langs voor een pint. We raken in gesprek en ze klagen vooral over de droogte. Het water in de rivieren staat erg laag. Dit neemt niet weg dat een zak vol illegaal gevangen forel z'n weg naar de keuken weet de vinden. Wij eten slechts de gekochte tomaten soep en proberen na het eten nog even te lezen, maar al snel vallen we in slaap -------------------------

Crask - Rosemarkie 11 augustus 2005 112,7 km Zwaar bewolkt met wat druppels Als we de tent uit willen, wemelt het van de midgets. De kleine, venijnig stekende muggen, die, nu het niet meer waait, weer overal zitten. Het meegebrachte net en smeerseltjes bieden gelukkig uitkomst. Zoals gisteren afgesproken, ontbijten we voor £ 5,00 pp. in de Crask Inn. Een heerlijk Scottish cooked breakfast met alles erop en eraan. By the way, black pudding heeft niks te maken met een dessert, het is gebakken bloedworst. We fietsen verder over de prachtige weg richting Lairg, langs Loch Shin, naar Bonar Bridge. We stoppen in de loop van de ochtend bij de Shin Falls. Een mooie waterval in de River Shin. Na Bonar Bridge wordt de route iets minder fraai, maar gelukkig duikt daar in Tain uit het niets de whisky distilleerderij van Glenmorangie op. Deze moeten we uiteraard bezoeken. Wat een verschil met High Land Park. De entreeprijs is de helft, je mag er overal foto's nemen en de distilleerderij is volop in bedrijf. En na een leuke rondleiding, mogen we ook nog uitgebreid proeven. Dagmar gaat voor 15 year old en Frank voor de Burgundywood Finish. Erg lekker allemaal. In de loop van de middag veranderd het landschap langzaam. Van leeg en wild naar meer gecultiveerd en boerenbedrijven waar ook ander vee loopt dan alleen maar schapen. In Nigg nemen we het pontje naar Cromarty. Nigg is niks. Veel, zo te zien verlaten, olie-industrie. Cromarty is niet veel beter. Rosemarkie is ook niet alles, maar ze hebben er wel een hele mooie camping, de Rosemarkie Camping and Caravan Site. Waar we voor £ 9,10 de nacht doorbrengen. We krijgen een plekje een paar meter van de Moray Firth en er worden ons dolfijnen beloofd. Helaas laten die vanavond verstek gaan. Wel kan Dagmar voor £ 0,50 een nieuw boek kopen en voor we lekker eten (steaky bacon, dutch tomatoes, spaghetti en rode wijn), zitten we heerlijk aan de waterkant met een boek en een blikje Boddingtons Bitter. -------------------------

Rosemarkie - Brodie 12 augustus 2005 80,1 km Hele dag bewolkt De dag begint grauw, het regent zelfs even. We rijden over The Black Isle schiereiland naar Inverness. Bij Marks & Spencer halen we lekkere broodjes en koffie. We vinden na al die dagen in de buitenlucht, de stad maar stinken. Bovendien druk en lawaaiig. Snel zoeken we de route weer op en probleemloos rijden we de stad weer uit. De route gaat niet meer heel echt op en neer, maar er blijven klimmetjes in zitten. De omgeving vinden wij een beetje parkachtig. Bij Dalroy passeren we een prachtig treinviaduct en verder in het Assich Forest zien we hertjes. In Nairn doen we boodschappen. We rijden nog even door naar Brodie Castle, waar we op The Old Mill Caravan Park (£ 14,00) de nacht doorbrengen. De camping is wel duur, maar redelijk netjes. We doen een wasje en drinken tijdens het borreluurtje Tennent's. We "dineren" met Tortelloni, pruimen en een restje rode claret. -------------------------

Brodie - Findochty 13 augustus 2005 76,3 km Hele dag bewolkt met af en toe zon Als de wekker gaat, regent het. We besluiten de wekker de wekker te laten en komen pas om 8.30 uit de tent. Het regent niet echt meer, maar droog is het ook niet en lekker warm al helemaal niet. Om 9.30 zitten we op de fiets. Gelukkig komen we in Forres langs een Tesco. We gaan daar eerst maar eens lekker ontbijten. Het Engelse brood als ontbijt is niet echt bijzonder, maar na dit ontbijt met toast, gebakken tomaat, sausages, eieren, baked beans, koffie en thee kunnen we er weer helemaal tegen. De route is best aardig. Graanvelden afgewisseld door bossen. Het weer zit alleen nog niet mee. Vlak voor Elgin krijgen we een hele harde regenbui. Hij duurt gelukkig niet zo lang en we kunnen een beetje schuilen. Wat ook niet meezit is de weg. Op de kaart staat voor Elgin een alternatief stuk aangegeven een "overgrown track to be made suitable for cycling to avoid crossing". En overgrown it was, twee meter hoog onkruid met stekels en suitable for cycling was het zeker nog niet, grote keien. Geen aanrader dus. In Elgin doen we boodschappen. We hebben daarna wat moeite de stad weer uit te komen. We rijden we drie keer over dezelfde rotonde. Twee keer links om en één keer, volgens goed Nederlands gebruik, rechts om. Voorbij Garmouth steken we de River Spey over via een prachtig voormalig spoorwegviaduct. We hadden gepland in ieder geval tot Buckie te komen vandaag. De eerste camping na Buckie is in Portessie, maar daar rijden we maar voorbij. Het ziet er niet gastvrij uit. Pal aan de weg, met rondhangende, kaalkoppige, voetbalshirtdragende, bierhijsende Engelsen. We rijden iets verder naar Findochty. Daar weten we nog net een plekje te bemachtigen op Camping Findochty (£ 7,60). Volgens de beheerder zijn ze eigenlijk vol, maar omdat we fietsers zijn (een beetje overdrijven help altijd "We hebben bijna 80 miles gefietst, meeste Britten weten het verschil tussen miles en kilometers toch niet echt") en we geen eisen aan de plek stellen, krijgen we nog een plekje. Wij vinden het een heel mooi plekje. Lekker rustig, vlak bij zee en we worden voor de wind beschut door een boot. Camping is verder OK. Niet bijzonder, maar alles is in orde, tot aan het tapijt in de sanitaire ruimte toe. Bovendien bevindt zich vlak naast de camping pub The Admiral. Daar gaan we na we alles geïnstalleerd hebben en gedoucht zijn, maar naar toe. Zo mooi weer is het nou ook weer niet. Binnen raken we onder het genot van Tennent's Ember en Blackthorn in gesprek met Jan en Mieke uit Zoetermeer. Zij zijn ook op de fiets en fietsen dezelfde route, maar dan andersom. Wordt nog een leuke middag zo. Na het eten (tomatensoep met brood) genieten we nog een tijdje met koffie en kitkat van het uitzicht over de zee. Ook deze avond zijn ons weer dolfijnen beloofd, maar ook deze avond hebben we ze niet gezien. -------------------------

Findochty - East Baltangie 14 augustus 2005 74,5 km Zonnetje Het heeft de hele nacht geregend, maar dan ook echt geregend. Als we uit de tent kruipen, is het wel droog, maar nog heel donker. Gelukkig komt de zon door als we op de fiets zitten. De route tot aan Banff is prachtig. Dicht en soms heel dicht langs de kust. We besluiten in Banff, een leuk stadje, even te stoppen. We doen wat boodschappen en bezoeken de car-boot sale. We vallen best op met onze fietsen en worden regelmatig aangesproken waar we heen gaan en waar we vandaan komen. De route gaat vanaf hier weer landinwaarts, wordt wat agrarischer en heeft ook weer wat lastige klimmetjes. Op aanraden van Jan en Mieke rijden we naar een camping ongeveer 3 miles ten zuiden van Cumines Town. Zij waren er erg enthousiast over. Het is best wel zoeken naar de camping. Hij ligt een stuk van de route af en wordt met een heel klein bordje, aan de verkeerde kant van de weg, aangegeven. Als we rond 15.30h op East Baltangie Caravan Park (£ 6,00) aankomen, ziet het er erg verlaten uit. Er staan wat caravans zonder bewoners en verder is er niemand. Bij het huis van de beheerder hangt een briefje. We zijn er niet, zoek maar een plekje, we komen elkaar vast wel tegen. Dat doen we dan maar. Zetten de tent op, laten slaapzakken e.d. even lekker luchten en gaan douchen. Het sanitair is op z'n zachts gezegd wat vervallen. Het grasveld is wel erg mooi en de picknick tafel is, hoewel wankel, erg handig. Daar gaan we dus maar zitten met een boek, de kaart, wat te snoepen en John Smith's Extra Smooth Bitter. Aan het eind van de middag is de eigenaresse eindelijk opgedoken (dit was de eerste en laatste keer dat we haar zagen). Het koelt flink af als de zon weg is. Het wordt toch nog druk op de camping. Een ouder echtpaar komt naar hun caravan. Goh, denken wij, gezellig. Maar dat blijkt van korte duur. Alles wordt opgeruimd en ze gaan weer naar huis. Wel worden wij van hun restjes melk en brood voorzien. Met de soep, de nasi en een drupje rode wijn hebben nog een waar feestmaal. -------------------------

East Baltangie - Stonehaven 15 augustus 2005 113,3 km Buitje en zonnig Om 8.30h rijden we van de camping af. Het was vannacht wel erg rustig, maar toch was dat niet echt prettig, we waren namenlijk wel heel erg afgelegen en heel erg alleen. Er valt wat water, maar het regent niet echt. Vanaf Maud gaat de route over de Formartine & Buchan Way. Een voormalige spoorbaan. Lekker fietsen zo. Vlak, weinig last van de wind, tussen mooie bloemen, jammer dat het af en toe wat harder regent. Hoewel niet volgens de route, blijven wij de F.B.W. volgen. Voor Dyce komen we weer op de uitgepijlde route en gaan we verder richting Aberdeen. Hoewel we gehoord hadden dat Aberdeen een leuke en mooie stad zou zijn, vinden wij het er vooral druk, vies, stinken en lelijk. We proberen dus zo snel mogelijk de stad weer uit te komen. Dat lukt na wat vragen aardig en via Cove Bay verlaten we weer de stadsomgevingen. Bij Portlethen is vooral Frank stuk. Even overwegen we om een stukje te smokkelen en met de trein verder te gaan. Gelukkig moeten we daar twee uur op wachten zodat de keuze voor de fiets eigenlijk natuurlijk tot ons komt. Het wordt nog even doorbijten. Dat valt niet mee, want de route wordt ook weer beduidend heuvelachtiger. Het weer wordt wel steeds fraaier. Eindelijk is daar na een heerlijk lange afdaling Stonehaven. Voor £ 6,70 krijgen we een plekje op de Queen Elizabeth Caravan Park. Aardige camping, sanitair o.k. Gezien de geleden ontberingen van vandaag, besluiten we op zoek te gaan naar een pizza of zo iets. We belanden in The Ship Inn. Een pub aan het haventje. Tussen een buslading Amerikaanse touristen drinken we Cumberland Ale, eten salt & vinegar crisps (Frank begint deze lekkernij na al die jaren UK eindelijk te waarderen) en komen we een beetje bij. We besluiten om ook niet verder te zoeken naar iets te eten en hier Lasagne al Forro te eten. Het is heerlijk. -------------------------

Stonehaven - Montrose 16 augustus 2005 52,2 km Bewolkt, koud, middag zonnetje Pas om 9.30h rijden we van de camping af. Het weer is niet onaardig. De route gaat s'morgens tussen mooie korenvelden door met links steeds uitzicht op zee. In Inverbervie drinken we bij de bakker een kopje koffie met wat lekkers en vanaf daar nemen we de off-road variant naar Johnstown. Die is werkelijk prachtig. Vlak langs het water, maar een beetje moeilijk te fietsen. Het pad bestaat uit een verzameling willekeurig neergelegde keien en onze etappe heeft daardoor veel weg van een Vlaamse voorjaars klassieker. Gezien de ontberingen van gisteren, rijden we vandaag niet zo heel ver. Via St.Cyrus rijden we naar Montrose. Daar staan we op South Links Caravan Park (£ 9,00). Deze camping is erg groot. Het sanitair is zo-zo. Ondanks dat de camping erg groot is, staan er toch maar weinig kampeerders, in de hoek wel een groep Travellers. We voelen ons er ook niet op ons gemak. Elk uur rijdt er een politieauto over het terrein heen en over de nabij gelegen weg is het een komen en gaan van gepimpte auto's. We maken er maar het beste van. Na het gebuikelijke borrelritueel (Tennent's Special Ale) eten we spaghetti met cherry tomatoes en bacon bits. De California Red die we bij het eten hebben is niet bijzonder. In de loop van de avond worden aanwezigheid van politie- en andere auto's verklaart. Van een mede kampeerder horen we dat waarschijnlijk één van de campinggasten, een zeehond heeft doodgeschoten. Het heen en weer rijden van auto's wordt verklaart als we 's avonds een rondje lopen. Het strand is iets verderop en de boulevard is een hangplek van de plaatselijke jeugd. We zien wel een zeehond (nee, niet het afgeschoten exemplaar). -------------------------

Montrose - Tayport 17 augustus 2005 79,1 km Bewolkt Het is best wel aardig weer als we om 8.30 de camping afrijden. Na goed anderhalf uur toch wel redelijk heuvelachtig terrein komen we in Arbroath. Tijd voor koffie. We vinden een winkelcentrum met een Co-op. Daar kan je ook aardig ontbijten. Het Engelse brood is eigenlijk niets en het fietsen en de buitenlucht maakt hongerig, dus maar koffie en een Full English breakfast. In dat zelfde winkelcentrum doen we wat boodschappen en koopt Frank een shirt van het Schotse nationale rugbyteam. Volledig aangesterkt gaan we weer verder. Vlak buiten Arbroath ontmoeten we nog een Nederlands fietsstel. We praten even en wisselen ervaringen uit. Na Arbroath volgt de route volgens de bordjes duidelijk een andere weg dan op de kaart. Dat maakt ons vandaag niet zoveel uit en daardoor komen we gelukkig langs Milton Haugh Farm Shop & Corn Kist. Hier drinken we koffie en eten we heerlijke fruitscones met jam. Als we bij Monifieth zijn, gaat de route weer langs water. In dit geval langs de Firth of Tay. We rijden over een heel mooi fietspad richting Dundee om daar via de Tay Road Bridge de River Tay over te steken. Om met de brug over te kunnen, ga we met een lift omhoog. Erg mooi. Dan de hele brug nog fietsen. Aan de overkant gaan we eindelijk voor de wind alweer over een fietspad naar Tayport. Daar horen we dat de Tayport Links Caravan Park (£ 12,00) eigenlijk vol is, maar omdat we fietsers zijn en morgen weer vertrokken, worden we een nacht naast een niet bewoonde caravan geplaatst. Mooi plekkie, winkel vlakbij. We doen een wasje, gaan eten maken (macaroni and cheese met perziken) en dan gaat het regenen. We koken en eten verder in de tent. Tijdens het eten horen we allerlei wilde kreten en aanmoedigingen. Dus als het droog is lopen we in onze korte broek, met flipflops en trui maar eens naar de bron van dat geluid. Het blijkt een voetbalwedstrijd te zijn van Tayport FC. Omdat we er geen zin in hebben de vier pond entree te betalen, blijven we even achter het hek staan. We worden al snel opgemerkt en worden uitgenodigd naar binnen te komen. Betalen hoeft niet. Het is intussen halftime en wij doen net als de meeste andere bezoekers, in de rij staan voor tea and pie. We vallen wel op tussen de ongeveer 500 bezoekers. De meeste mensen hebben dikke jacks of truien aan. Als we aan een paar mensen uitleggen wie we zijn en wat we doen, is het ijs gauw gebroken. Tayport FC wint met 1-0 en wij gaan snel de slaapzak in. -------------------------

Tayport - Kirkcaldy 18 augustus 2005 61,9 km Regen Het heeft de hele nacht hard geregend. Ook als we van de camping rijden, druppelt het nog. In het bijzonder fraaie Tentsmuir Forest gaat het echt regenen. We rijden snel naar Leuchars. Een paar jets van de RAF basis vliegen heel laag en met heel veel lawaai over ons heen. Leuchars is vooral RAF. We vragen aan iemand waar we koffie kunnen drinken en worden naar een klein winkeltje verwezen. We worden wel gewaarschuwd, de koffie zou niet best zijn. Nou, hij had gelijk. Als we verder gaan rijden we vooral door graanvelden. Bij Strathkinness rijden we weer het bos in. De omgeving is een beetje zoals wij die kennen uit de Ardennen. Wel mooi. Het regent nog steeds. In Pitscottie drinken we maar weer koffie en eten we wat (erg lekker) in The White Chimneys Sandwich Bar. Het blijft maar regenen en we rekken ons verblijf daar een beetje. We besluiten de borden te volgen naar Kilcardy en daar een kamer te zoeken. We nemen de A915. In het begin gaat het nog wel, maar allengs wordt het drukker. We trekken onze reflecterende vestje maar weer aan. In Kirkcaldy boeken we via de Tourist Information Center een kamer bij Mrs Brookbank (£ 50,00). Mooie kamer, grote echte handdoeken, lekkere douche en een echt bed. De kamer is best wel duur. Dat schijnt te komen omdat Kirkclady redelijk dicht bij Edinburgh ligt en daar het beroemde festival in volle gang is. We zoeken in de buurt een pub en vinden vlakbij The Royal Hotel, zoals alles is deze buurt, een beetje verlopen. Hier drinken we John Smith's en Strongbow en lezen we een hele stapel kranten. We eten ook in het hotel. Haddock, misschien niet heel gezond, maar wel heel lekker. Op de kamer kijken we nog even tv en slapen dan een beetje onwennig in het zachte bed. -------------------------

Kilcardy - Musselburgh 19 augustus 2005 79,9 km Zonnig Om 8.00 uur zitten we aan een lekker cooked breakfast. We kunnen er weer even tegen. Tot Inverkeithing is de route autovrij. Wel weer veel moeilijke hekjes. Speciaal bedoelt om de Britten het fietsplezier te ontnemen. In Inverkeithing kopen we een broodje om goed gevoed de brug over de River Forth te kunnen nemen. De route naar de brug wordt goed aangegeven en na een lange aanloop rijden we eindelijk op de brug, die parallel loopt aan de beroemde spoorbrug. Als we bijna bovenop de brug zijn, staat er een groot hek. We kunnen niet verder en moeten weer kilometers/miles terug, om aan de andere kant van de brug de rivier over te steken. Aan de andere kant van het water pikken we snel de route weer op. Er staan verrassend veel bordjes. We rijden naar Edinburgh. Daar is het heel druk vanwege het festival. Wel gezellig druk. We besluiten door te rijden naar Musselburgh, maar kunnen Edinburgh niet echt uitkomen. Een gids van de Edinburgh City Cycle Tour rijdt een stuk met ons mee en vertel onderweg een en ander over de stad. Bij de fietstunnel vinden we de route weer. Na twee keer vragen vinden we het Drum-Mohr Caravan Park £ 15,00 per nacht). Duur, maar erg netjes. De camping is vol, maar we krijgen een plaatsje in de tuin van de beheerder. De zon gaat ook weer schijnen. Daardoor kan de tent lekker drogen en wij zitten lekker in de zon met een blikje John Smith's Bitter. We eten pasta met 5 soorten kaas, tomaatje en banaan toe. Na het gebruikelijke rondje over de camping gaat het weer hard regenen en gaan we maar in de tent liggen lezen. -------------------------

Edinburgh 20 augustus 2005 Veel zon Het is prachtig weer als we naar de vlakbij gelegen bushalte lopen om naar Edinburgh te gaan. Daar is het op deze zonnige zaterdag erg druk. We bezoeken het Edinburgh Castle. Het kasteel is erg groot en herbergt diverse musea. Zeker de moeite waard en we brengen er dan ook een paar uur door. Na het kasteel gaan we naar het Whisky Heritage Museum. Dat valt een beetje tegen na al het distelleerderijbezoek, maar ach, je moet wat. Dan is het weer borreltijd. We kopen ansichtkaarten en zoeken een pub (Spitfire Bitter) op om die te schrijven. We lopen nog een beetje rond. Zien wat straattheater en kopen het boek van de BBC-serie Coast. Prachtige serie over de Britse kusten. En daar fietsen we tenslotte een heel stuk langs. We eten in een restaurantje een pizza en nemen de bus weer terug naar de camping. Daar speelt nog een doedelzakbandje, gelukkig stoppen die om een uur of elf..... -------------------------

Musselburgh - Melrose 21 augustus 2005 89,3 km Zonnig Bij het opstaan is het stralend weer. We ontbijten met de in het winkeltje van de camping (open: 08.00-17.00) gekochte verse broodjes en koffie op een bankje in het zonnetje. Hierdoor rijden we pas om 10.00 uur weg. In Dalkeith doen we bij Tesco boodschappen. Zo makkelijk dat de grote supermarkten hier op zondag open zijn. Alleen jammer, dat je pas na 12.30 uur drank kan kopen. Nog geprobeerd de mevrouw van de kassa er van te overtuigen dat we fietsers zijn en we de blikjes echt pas na vieren zullen openmaken, maar helaas, ze was onvermurwbaar. Zo'n tien mijl na Dalkeith rijden we de Moorfoot Hills in. Het is hier echt heel erg mooi en ook verlaten. De klim naar Leithen Hopes is lang, maar niet echt zwaar. Door dit mooie landschap zouden we wel weken willen rijden. Na de lunch in Innerleithen volgen we de River Tweed. De route blijft op en neer gaan, maar niet al te gek. Vlak voor vijven komen in we in Melrose op de Gibson Park Caravan Club (£ 11,50). Dat is net op tijd, want de beheerder zou er net mee stoppen. En stoppen is stoppen hier. Het tentenveldje loopt erg scheef, maar het sanitair is dik in orde. Tijdens het aperitief raken we in gesprek met onze buren. Twee Vlaamse wandelaars. Ze vertelen van hun wandelavonturen, vooral over de westkust van Schotland. Het weer slaat in eens om. Het gaat regenen. We koken in de tent de Tesco nasi. -------------------------

Melrose - Berwick upon Tweed 22 augustus 2005 80,1 km Bewolkt Het is droog, maar erg bewolkt als we om 8.45 uur van de camping rijden. Achter ons komt wel wat blauwe lucht. Vergeleken met gisteren is het landschap ronduit saai. Het blijft wel lekker op en neer gaan. Als we bij Newton St. Boswells weer zo'n mooie brug oversteken, zien we een ijsvogeltje. Vlak voor Kelso stoppen we bij Floors Castle. Een gigantisch tuincentrum op een landgoed. Hier drinken we koffie, eten we scones en lezen we The Times. Bij Norham steken de River Tweed over en zijn we in Engeland. In Norham lunchen we in The Mason's Arms. Erg lekker, sandwiches met ham, kaas en chutney. Door een agrarisch landschap rijden we verder richting Berwick upon Tweed, dat dan op drie mijl, dan op drie en een halve mijl en dan weer op vijf mijl ligt. We gaan niet verder dan Berwick, want we willen niet te vroeg in Newcastle zijn. We blijven om die reden dan ook een dag extra hier. We komen terecht op het Seaview Caravan Park (£ 11,60 per nacht). Mooie hoog gelegen camping, met goed sanitair, waar we een fraai beschut plekje langs de muur krijgen. Als we geïnstalleerd zijn, draaien we een wasje en zitten we aan de picknicktafel. Lekker makkelijk zo'n tafel om aan te lezen, de kaart te bestuderen, dagboek bij te werken, blikjes (Tetley's Bitter en Blackthorn Cider) op te zetten en om van te eten (noodles, tomatensoep, brood, pruimen en rasberry yoghurt) . -------------------------

Berwick upon Tweed 23 augustus 2005 Winderig Als we pas om 9.00 uur wakker worden is het aardig weer, maar het waait wel hard. Door een buurvrouw worden we gewaarschuwd, dat er voor vanavond een gale-warning is. We zetten de tent voor we naar Berwick lopen dus maar extra goed vast. Berwick is niet echt bijzonder. We bezoeken er The Barracks (voormalige kazerne), kopen boeken in een van de vele charity shops, doen wat boodschappen en gaan naar de bibliotheek om te e-mailen e.d. Het wordt wat kouder, dus zoeken we een pub. In The Brown Bear lezen we de krant en drinken we McEwans Ale. Omdat onze kaart voor de komende dagen niet veel campings aangeeft, gaan we op bezoek bij het Tourist Information Center. We worden daar erg goed geholpen en krijgen een lijstje met campings mee. De avond is prachtig. We eten (spaghetti, pruimen en yoghurt) in het zonnetje. De wind is helemaal gaan liggen. Na het rondje over de camping wordt het al een beetje donker en kruipen we maar in de slaapzakken. -------------------------

Berwick upon Tweed - Seahouses 24 augustus 2005 50,2 km Eerst bewolkt, later zon Het heeft vannacht behoorlijk gestormd en geregend. Ook als de wekker gaat, is het nog steeds niet helemaal droog. We verzetten de wekker naar 8.00 uur. Dan is het aardig weer geworden met in de verte zelfs wat blauwe lucht. Het eerste stuk van onze tocht van vandaag gaat over een smal paadje vlak langs de kust. Nogal moeilijk stukje. Bij The Oxford Farm (klein tuincentrum) drinken we koffie. Als we daar wegrijden komt de zon lekker door. We fietsen echt op ons gemak en af en toe stoppend voor bramen en bessen naar Bamburgh. In Bamburgh doen we inkopen en ontmoeten we een groep van twaalf Duitse fietsers van de Wanderverein Bremen. Zij rijden ook de NSCR, doen dit jaar Engeland en slapen in hotels. We zijn vandaag so-wie-so al meer fietsers tegen gekomen. We bezoeken ook nog Bamburgh Castle. Aardig maar niet bijzonder. We rijden iets verder naar Seahouses. Een echt vakantiedorp met veel fish and chips zaken, souvenierswinkels en zelfs een kermis. Hier doen we nog wat laatste boodschappen en eten op het dorpsplein chips (frites). Vlak na Seahouses steken we de Swinehoe Burn over en vinden iets verder Annstead Farm waar we voor £ 9,00 een plek krijgen naast de schapenstal (douche 20p). Dit is echt kamperen bij de boer, beetje behelpen maar wel leuk. De volgende dag ontdekten we nog geen kilometer verder een prachtige camping. Terwijl wij op onze nieuwe stoeltjes zitten en Teley's drinken, droogt de tent weer snel op. Na het eten, tomatensoep met lekker brood en appel, lopen we nog even naar het strand. We lopen terug naar het riviertje en bij de Seahouses Golf Club drinken we koffie. Daarna lopen we ook nog een rondje over de beetje troosteloze kermis. -------------------------

Seahouses - Ashington 25 augustus 2005 80,8 km Zon en regen We vertrekken weer van de boerderij met mooi weer. De route is leuk. We rijden langs Dunstanburgh Castle en drinken in Dunstan bij een Farmshop koffie. Bij Howick nemen we de alternatieve route. Erg mooi, maar na een stuk door zeer mul zand gelopen te hebben en na voor een brug gestaan te hebben waar een aantal traptreden ontbreken, houden we het voor gezien en steken we door naar Longhoughton. In Warkworth lunchen we gezeten op het plaatselijke monument in een heerlijk zonnetje. Na Lynemouth wordt de route duidelijk minder mooi. Wel fietspad, maar langs veel industrie. In Ashington doen we boodschappen. Als we de supermarkt uit willen, regent het pijpenstelen. We wachten de bui maar even af. Het is wat zoeken en vragen, maar uiteindelijk vinden we Wansbeck Riverside Park (£ 6,60). Zoals de naam al zegt, vlak aan de rivier. Leuke camping, beetje verscholen, sanitair niet bijzonder, maar wel heel veel lekker warm water. In de naast de camping gelegen kinderspeelplaats zitten we lekker op het bankje in de zon die intussen weer is gaan schijnen met een hele grote Asda zak cashew noten en Newcastle Brown Ale. Na het eten (spinaziedingetjes met tomaatjes) lopen we nog even naar de nabij gelegen pub The Anglers Arm. Het is er gezellig, maar na een paar glazen Theakston vluchten we toch maar, anders hadden we moeten meezingen. -------------------------

Ashington - Newcastle 26 augustus 2005 49,0 km Zonnig Voor de eerste keer deze vakantie is de tent droog als we opstaan. Van de campingbeheerder hebben we gehoord hoe we verder moeten fietsen om weer op de juiste route te komen. Eerst een stukje langs de River Wansbeck en die dan oversteken, door Blyth en dan weten we de weg zelf wel. Het oversteken van de Rive Wansbeck en later de River Blyth kost nogal wat moeite. Bordjes ontbreken en de dames die we de weg vragen, weten het ook niet precies. Goede raad heet hier de A189, de lokale variant van onze eigen A7. Het wordt dus ogen dicht en heel hard trappen langs de kant van deze snelweg. Het schiet wel op en we rijden heel snel Blyth binnen. Bij de Asda benutten we onze laatste kans voor een lekker ontbijt en doen nog wat inkopen voor thuis. We rijden helemaal via de bordjes vrij eenvoudig door Blyth en zien nu een heel andere stad dan vorig jaar. Duidelijk minder armoedig. We rijden de stad uit op het punt waar vorig jaar nog de camping was en kunnen ons er van vergewissen dat de camping echt weg is. Ook de caravanskeletten zijn allemaal verdwenen. We blijven langs de zee rijden tot aan Priory & Castle in Thynemouth. In tegenstelling tot vorig jaar (mist en regen) zien we er nu ook wat van. Via route no. 72 rijden we langs de River Thyne naar de ferryterminal. Daar eten we "fast" en lopen net als vorig jaar een rondje door het winkelcentrum, net als vorig jaar weinig aan. We zijn ruim op tijd en moeten dus nog even wachten voor we aan boord kunnen. De overtocht gaat probleemloos. Het entertainment is ook op de thuisreis niet echt iets voor ons. -------------------------

IJmuiden - Purmerend 27 augustus 2005 38,8 km Zonnig De rit naar huis kennen we nu al en we rijden probleemloos naar Purmerend. Na 1454,2 km zonder lekke banden of andere fietsproblemen zijn we weer thuis. We kijken nu al uit naar volgend jaar. -------------------------

De reis rond de Noordzee gaat verder in 2006.

Laatste wijziging: