RONDJE NOORDZEE
De Standaard
7 april 2007
Een Rondje Noordzee
Menno Tamminga, © NRC Handelsblad
De afwisselende Noordzeefietsroute is nog niet verpest door het massatoerisme. Hoe noordelijker, hoe stiller.
NA bijna een week fietsen langs de Waddenkust van Noord-Duitsland zijn we vanmiddag de grens met Denemarken overgestoken. De Denen doen in kronen, maar je kunt op de camping gelukkig met euro's betalen. Vanuit het restaurant hebben we een fraai uitzicht op de Noordzee, tevens het middelpunt van onze fietsroute: de North Sea Cycle Route, een 6.000 kilometer lange tocht rondom de Noordzee. Het is even wennen, maar dan zie je het vanzelf: de Noordzee als Europese binnenzee. Fietsen langs de kusten van België, Nederland, Duitsland, Denemarken, Zweden, Noorwegen, Schotland en Engeland.
Dit is het derde deel van onze estafettetocht. We hebben eerder het grootste stuk van de Nederlandse route gefietst, Zandvoort-Vlieland-Delfzijl. Toen in twee weken van Delfzijl naar Himmelpforten, ten noordwesten van Hamburg, inclusief uitstapje naar Spiekeroog, een Duits Waddeneiland. En nu van Himmelpforten naar Gotenburg in Zweden.
Na bijna een week zijn we hier beland, in Emmerlev Klev. En inderdaad: als je langs de dijk een eind zuidwaarts loopt en vervolgens terugkeert, is meteen duidelijk wat een klev is: het hotel ligt op een klif. Vanuit het restaurant zien we elk halfuur in de verte een trein ten onder gaan. De sneltrein naar het Duitse eiland Sylt lijkt de zee in te duiken, maar rijdt, zo vertelt onze onvolprezen Duitse Bikeline-gids, over een dijkje.
Binnen maken we plezier om het interieur, dat zo stevig en zonder franje is dat het met gemak een wervelwind van voetbalvandalen zou doorstaan. Die Denen weten niet echt wat gezellig is. Nee, dan zijn de Duitse gelegenheden langs de kust toch leuker, ook al mist de Duitse net als de Deense Noordzeekust één cruciaal element in de strandcultuur: strandtenten, waar je 's avonds nog wat kunt eten of drinken.
De volgende dag ligt Denemarken letterlijk aan onze voeten. Emmerlev Klev uit en je rijdt langs een paar van de mooiste kliffen in Denemarken. Net voorbij het dorp heb je een verrukkelijke afdaling, alsof je zo de zee in gaat. Dit is Denemarken op en top. Stilte, wind, ruimte, witte kerken, ossenbloedrode boerderijen, en natuurlijk volgen de vakantieparken met auto's met Duitse nummerplaten. Verder noordwaarts komen de duinen, de bossen, soms eindeloze bossen.
We fietsen kilometers over het strand - ja, dat kan, ook met volle bepakking. We komen langs wandelende duinen die kleine zandstormen veroorzaken. Langs woeste vissershaventjes. Langs de Jammerbochten, waar de zeelieden vergingen. We zoeken avonden op het strand naar barnsteen. Niets gevonden. Vanaf de duinen en vanaf het strand zien betonnen bunkers op ons toe: ze rollen hier zo van het duin het strand op, zonder dat iemand zich erom bekommert.EENMAAL onderweg is fietsen een van de heerlijkste activiteiten. Je vergeet alles. Het is verslavend. De wereld wordt gereduceerd tot vier vragen: hebben we nog eten, hebben we nog water, zijn we nog op de goede weg en waar kunnen we slapen vannacht? De North Sea Cycle Route leidt voortdurend langs de kust, maar niet zoals in Duitsland over asfaltwegen aan de zeezijde van de dijk, langs eindeloze kwelders en duizenden schapen, en honderden hekjes. Afstappen, hekje open doen, fietsen erdoor, hekje sluiten, weer opstappen.
Denemarken is leeg. Afgezien van een koppel andere fietsers - twee Nederlanders die de hele Noordzeeroute in drie maanden doen - kwamen we niemand tegen die hetzelfde deed. Terwijl de route goed bewegwijzerd is. En langs de hele kust campings liggen. En Bikeline een uitstekende gids heeft samengesteld.
Twee weken later en duizend kilometer verder zullen we met weemoed aan Emmerlev Klev terugdenken. Zo'n uitgebreide menukaart. En toch ook wel gezellig.
Nee, Gotenburg hebben we niet gehaald. Skagen wel, vermaard om zijn uitzonderlijke strijklicht.
Sluit dit venster